Da er det Sankthans her i dette merkelege landet, utan at vi eigentleg la s\u00e5 mykje merke til det; det einaste var kanskje at det bak motellet v\u00e5rt l\u00e5g ulike ting som det fint kunne ha vore laga b\u00e5l av. Vi starta dagen med \u00e5 lage ekstra kopiar av materialet v\u00e5rt og kontakte nye informantar. Telefonsystemet her i Amerika er elendige saker, lokalsamtalar fr\u00e5 rommet er gratis, men problemet for oss er at lokal er sv\u00e6rt lokalt, skal ein ringje til nabobygda, er det fort fjernsamtale, og telefonen p\u00e5 motellet er sperra for slike ting. Dessutan fungerer mobilen v\u00e5r berre halvveges her borte, s\u00e5 vi slit litt med \u00e5 kommunisere med omverda. <\/p>\n
I 11\u2014tida sette vi kursen vidare s\u00f8rover, og f\u00f8rste stopp var Great Falls. Her vi hefta litt for \u00e5 f\u00e5 oss ein aldri s\u00e5 liten matbit, for frukosten i Shelby var tarvelege greier. Deretter krusa vi vidare p\u00e5 interstate-en mot Billings. Vi ville gjerne finne oss eit motell f\u00f8r vi troppa opp hos informanten v\u00e5r her for \u00e5 gjere opptak. Men vi hadde d\u00e5rleg tid og hadde ikkje gjort s\u00e5 mykje research p\u00e5 f\u00f8rehand, og vi m\u00e5tte derfor lite p\u00e5 \u00abfinn hotell-funksjonen\u00bb p\u00e5 GPS-en. Det f\u00f8rste forslaget til dette unikumet var sjukehushotellet inne i byen. Dette er sikkert eit bra etablissement n\u00e5r ein er sjuk, men vi fann raskt ut at vi ikkje ville sl\u00e5 oss til der. Det neste forslaget til GPS-en var eit motell i sentrum, og vi sette kursen dit. Dette var ein noks\u00e5 dyr plass, nesten norske prisar, men vi hadde ikkje tid til \u00e5 leite meir. <\/p>\n
Deretter gjekk vegen vidare til informanten v\u00e5r, som butte i eit leilegheitskompleks for eldre like utafor byen. Dette var eit stort anlegg, og medan vi pr\u00f8vde \u00e5 finne fram til leilegheita hans, fekk vi ogs\u00e5 h\u00f8ve til \u00e5 sj\u00e5 oss litt rundt. I fjor var vi innom ein gammalheim i Solder Grove i Wisconsin som viste ei lite vakker side ved den amerikanske eldreomsorga. Det vi fekk sj\u00e5 her, var ei heilt anna side, for dette s\u00e5g bra ut. Men s\u00e5 kosta det ogs\u00e5. Til slutt fann vi informanten v\u00e5r, og etter litt rituell sm\u00e5prat gjorde vi oss raskt klare for opptaka. Dette var ein kar som snakka godt norsk, problemet var at han h\u00f8yrde sv\u00e6rt d\u00e5rleg. S\u00e6rleg frekvensomr\u00e5det til stemmen min s\u00e5g ut til \u00e5 vere heilt daudt. Janne sleit ogs\u00e5, og n\u00e5r det ikkje kom inn klagar for husbr\u00e5k, s\u00e5 kan nok det ha samanheng med at at alle i nabolaget her har sterkt redusert h\u00f8yrsel. Elles var mannen sv\u00e6rt vital og i god form, han sprang ut og inn heile tida med ting han ville vise fram. Etter ei stund roa han seg litt, og eg trudde ei stund at eg hadde klart det meisterstykket \u00e5 f\u00e5 fram noko som kunne likne litt p\u00e5 ein samtale. Men s\u00e5 fekk han sj\u00e5 Janne st\u00e5 med eit kamera i handa, og da sprang han ut p\u00e5 soverommet for \u00e5 hente to av sine eigne kamera for \u00e5 ta bilete av oss. S\u00e5 sj\u00f8lv med litt tr\u00f8ndersk understatement, m\u00e5 ein nok seie at heile seansen vart noks\u00e5 uroleg. Til slutt m\u00e5tte vi meir eller mindre gje opp, for mannen ville no ta oss med p\u00e5 restaurant. Vi pakka saman og vart med han til ein amerikansk restaurant f\u00f8r vi returnerte til motellet v\u00e5rt og eg avslutta dagen med \u00e5 lese litt p\u00e5 nettet.<\/p>\n
Og slik g\u00e5r nu dagan i Montana. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Da er det Sankthans her i dette merkelege landet, utan at vi eigentleg la s\u00e5 mykje merke til det; det einaste var kanskje at det bak motellet v\u00e5rt l\u00e5g ulike ting som det fint kunne ha vore laga b\u00e5l av. … Les videre