Endeleg ein litt rolegare morgon, for i dag trong vi ikkje k\u00f8yre p\u00e5 timevis for \u00e5 kome fram til informantane, og da slapp vi ogs\u00e5 \u00e5 stresse s\u00e5 mykje for \u00e5 kome oss vidare. Da vi sjekka inn p\u00e5 motellet i g\u00e5r, \u00e5tvara dama i resepsjonen oss mot frukosten som dei serverte. Dette var nok ei dame som visste kva ho snakka om, for frukosten var sv\u00e6rt s\u00e5 skrale greier. Motell-frukostane er stort sett sv\u00e6rt enkle, rista br\u00f8d med syltety p\u00e5 er liksom standardmenyen i dette landet, men p\u00e5 dette motellet mangla det rista br\u00f8d, og da vart det ikkje s\u00e5 f\u00e6lt mykje igjen. Vi gjekk derfor ned til Paula\u2019s igjen for \u00e5 bli oppvarta, og der fekk vi ein solid frukost. Deretter pakka vi saman og sette kursen mot nabobyen Portland, der vi skulle m\u00f8te ein \u00abkniv-halling\u00bb. Han var ute og klipte plen da vi kom, og han og kona budde i eit gammalt hus i Broadway Avenue. Denne bustaden er nok noko eigedomsbyr\u00e5a ville ha marknadsf\u00f8rt som \u00abvilla med s\u00e6rpreg\u00bb, for her var det mange detaljar som viste at snikkararbeid av h\u00f8g kvalitet. Vi rigga oss til ute p\u00e5 verandaen, og mannen var snakkesalig og hadde mykje \u00e5 fortelje om. Etter ei tid kom det ei anna kvinne bortom, og ho kunne ogs\u00e5 norsk. Vi vart p\u00e5 denne plassen eit par timar f\u00f8r vi pakka saman og gjorde oss klare for neste avtale: Janne var ogs\u00e5 innom dette omr\u00e5det for to \u00e5r sidan, og no skulle vi m\u00f8te ein av informantane fr\u00e5 den gongen. Denne mannen hadde ein vakker heim eit stykke utafor Hatton, og det skulle ikkje s\u00e5 mykje fantasi til for \u00e5 sj\u00e5 at dette m\u00e5tte vere ein nevenyttig norske. Han tok imot oss p\u00e5 gardsplassen og viste oss straks rundt alt det norske som han hadde. Han hadde m.a. laga eit stabbur i ein litt ubestemmeleg stil, og der hadde han samla saman mange ulike «norske» ting. Mannen var heller ikkje \u00e5leine her, han hadde invitert eit lite titals personar med norsk bakgrunn. Nokre av dei kunne snakke norsk medan andre var med for \u00e5 sj\u00e5 litt n\u00e6rare p\u00e5 oss to tullingane fr\u00e5 Noreg. Vi gjekk inn, og interi\u00f8ret var ogs\u00e5 \u00fcber-norsk, og s\u00e6rleg hadde han spesialisert seg p\u00e5 sitjegrupper av sj\u00f8lvlaga kubbestolar med innskorne motiv i tradisjonell norsk-amerikansk stil. Her brukte vi finstova som studio, medan \u00abfrontrommet\u00bb fungerte som venterom. Ein etter ein kom dei inn og snakka med oss, og no var det absolutt ingen tvil om at dette var Nord-Dakota-norsk vi fekk m\u00f8te, og igjen kunne eg f\u00f8re ein lett og ledig \u00abagronomish\u00bb samtale om blower, disc og combine. Tida gjekk fort her, og Janne og eg bytta p\u00e5 om \u00e5 gjere opptaka. Da denne seansen var over, varta verten opp med lapskaus. Litt utp\u00e5 kvelden kunne vi takke for oss og setje kursen mot Fargo. Her fann vi oss eit motell og gjorde oss klare for den siste dagen med feltarbeid.<\/p>\n
Og slik g\u00e5r nu dagan i Nord-Dakota.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Endeleg ein litt rolegare morgon, for i dag trong vi ikkje k\u00f8yre p\u00e5 timevis for \u00e5 kome fram til informantane, og da slapp vi ogs\u00e5 \u00e5 stresse s\u00e5 mykje for \u00e5 kome oss vidare. Da vi sjekka inn p\u00e5 motellet … Les videre