I dag har vi f\u00e5tt med oss tre statar, eigentleg utan \u00e5 anstrenge s\u00e5 veldig. Som eg har pr\u00f8vd \u00e5 f\u00e5 fram tidlegare, s\u00e5 har vi hatt hovudkvarter i Decorah dei siste dagane, p\u00e5 eit i og for seg akseptabelt motell. Eg m\u00e5 seie at etter tre netter p\u00e5 dette tarvelege motellet i La Crosse, s\u00e5 aksepterer eg det meste, og dette kryp-innet i Decorah var heilt klart OK. Ikkje s\u00e5 mykje meir, men OK. Og med rosem\u00e5ling p\u00e5 veggen, s\u00e5 b\u00f8r dette ogs\u00e5 falle i smal for ein lite blasert inntr\u00f8nder. Anyway, morgonen vart dedisert til Vesterheim, det st\u00f8rste etniske museet i Amerika. Det var i og for seg ei interessant oppleving, men samstundes hadde dei samla p\u00e5 mykje rask fr\u00e5 gamlelandet. Kor som er, den norsk-amerikanske samlinga var interessant, og samlinga med gamle hus var ogs\u00e5 flott, sj\u00f8lv om mange av bygga heilt klart hadde fortent litt betre omgjevnader. Uansett, guiden var entusiastisk og viste oss gjennom rom etter rom med treskjering, rosamaling, broderi og anna utagerande norsk-amerikansk ekspresjonisme. Rundt klokka tolv hadde Janne og Signe foredrag om dette prosjektet, og da var det stinn brakke med godt vaksne folk som hadde lyst til \u00e5 h\u00f8yre kva vi galningane driv med. Deretter var det ein runde med opptak med ein godt vaksen norsk-amerikanar inne p\u00e5 museet. Vi hadde eigentleg tenkt \u00e5 gjere opptaket inne p\u00e5 eit av kontora, men der br\u00e5ka det sv\u00e6rt mykje fr\u00e5 vifta, s\u00e5 til slutt slo vi oss ned i eit av romma p\u00e5 museet. Der fekk vi arbeidsro, og opptaket glei relativt bra. Slike intervju med norsk-amerikanarar har eg gjort mange gonger, men det er alltid ei utfordring \u00e5 f\u00e5 samtalen til \u00e5 gli. N\u00e5r det er folk ein ikkje kjenner og som ein veit lite om, krev det ikkje s\u00e5 reint lite konsentrasjon \u00e5 f\u00e5 samtalen til \u00e5 g\u00e5 \u201dnaturleg\u201d \u2013 kva no det m\u00e5tte vere.<\/p>\n
Etter opptak og lunsj-pause p\u00e5 Coop-en i Decorah, sette vi kursen mot Mabel igjen, der venta Sonja med katt og veninne p\u00e5 at vi skulle dukke opp. Sonja sj\u00f8lv sleit litt med norsken i starten, men veninna var sv\u00e6rt s\u00e5 taletrengt, medan katta gjorde sitt beste for \u00e5 male og sjarmere oss framandfolket. Denne sekvensen trur eg ogs\u00e5 stort sett gjekk greitt, damene var sv\u00e6rt s\u00e5 lykkelege over i det heile \u00e5 klare \u00e5 halde ein samtale g\u00e5ande p\u00e5 norsk i s\u00e5 lang tid \u2013 den eine av dei p\u00e5sto at ho ikkje hadde snakka norsk p\u00e5 over 60 \u00e5r \u2013 eg har eigentleg litt vondt for \u00e5 tru henne.
\nP\u00e5 turen heim stoppa vi i Spring Grove, eg m\u00e5 med skam innr\u00f8mme at vi da kj\u00f8pte lokalavisa, det er no ikkje kvar gong ein kjem p\u00e5 f\u00f8rstesida berre fordi ein synest det er stas \u00e5 prate med framandfolk som snakkar det same spr\u00e5ket som ein sj\u00f8lv gjer.
\nDeretter venta Westby, turen dit gjekk utan problem, landskapet er vakkert rundt Mississippi-dalen, og i skumringa kunne vi svinge inn p\u00e5 motellet i Westby. Og for ein gongs skuld f\u00f8ler eg at GPS-en er overfl\u00f8dig, her har eg vore mange gonger tidlegare og kjenner vegane relativt godt.<\/p>\n
Og slik g\u00e5r no dagan i Midtvesten<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
I dag har vi f\u00e5tt med oss tre statar, eigentleg utan \u00e5 anstrenge s\u00e5 veldig. Som eg har pr\u00f8vd \u00e5 f\u00e5 fram tidlegare, s\u00e5 har vi hatt hovudkvarter i Decorah dei siste dagane, p\u00e5 eit i og for seg akseptabelt … Les videre