I dag starta vi dagen med \u00abp\u00e5ss\u00e5\u00bb, dette geniale pr\u00e6rielingvist-konseptet som Janne og eg introduserte i fjor: T\u00f8rrmat, p\u00e5legg og litt frukt i ein \u00abp\u00e5ss\u00e5\u00bb. Frukosten p\u00e5 dette hotellet er ekstremt amerikansk, dvs. s\u00f8t og klissete, derfor fungerer p\u00e5ss\u00e5n sv\u00e6rt godt her. Deretter sette heile gjengen kursen nedover dalen til Stoddard, der vi skulle heim til Douglas. Vi kan vanskeleg seie anna enn at vi sleit litt med \u00e5 finne fram, men det hang nok saman med at vi i litt for stor grad hadde etablert tiltru til den nye GPS-en v\u00e5r. Men det glupe her borte er at kvart hus har eit individuelt \u00abbrann-nummer\u00bb, slik at brannvesenet lett skal kunne finne fram. Og det er ikkje berre staute brannkonstablar som har glede av slikt, det kan faktisk ogs\u00e5 kome spr\u00e5kvitaren til gode. Douglas er ein pensjonert l\u00e6rar som vi m\u00f8tte i fjor, men da svikta teknikken litt (N\u00e5r sant skal seiast, s\u00e5 var det kanskje meir menneskeleg svikt enn teknisk svikt, men det er ei anna histore som eg kan plage andre pr\u00e6rielingvistar med i mange \u00e5r framover.) Douglas var sv\u00e6rt stolt av \u00e5 vise fram heimen sin, og det st\u00e5r ikkje \u00e5 nekte for at han ogs\u00e5 budde sv\u00e6rt s\u00e5 bra med eit sjarmerande hus og utsyn over dalen og over mot Minnesota. Etter ei kort tid her delte vi oss, Janne og Luke sette kursen tilbake til Westby, medan vi andre starta opptakssenansen. Det er ikkje nokon tvil om at Douglas har nytta tida godt sidan i fjor. Da sleit han verkeleg med \u00e5 snakke, og eg har aldri sett ei slik kroppsleggjering av spr\u00e5ktap. No sleit han ogs\u00e5 litt, men p\u00e5 ingen m\u00e5te s\u00e5 mykje som han gjorde da: Det er tydeleg at han m\u00e5 ha trena litt, og det hadde han nok ogs\u00e5, ikkje minst gjennom \u00e5 skype med slekt og kjenningar i gamlelandet. <\/p>\n
Etter eit par timar heime hos Douglas, skulle turen g\u00e5 vidare til Borgen\u2019s for \u00e5 m\u00f8te gamle kjenningar som Florence, Howard og Archie. Men her m\u00e5tte eg dessverre melde pass. Etter at eg kom til Amerika, har eg hatt sm\u00e5problem med magen min, men no tok dei til \u00e5 bli heller plagsame. S\u00e5 medan dei andre gjorde feltarbeid p\u00e5 Nordryggen, kunne eg gle meg over i fred og ro \u00e5 studere porselensarbeid fr\u00e5 dette kontinentet medan eg \u00abropte p\u00e5 elgen\u00bb – eg skal ikkje g\u00e5 i n\u00e6rare detaljar her. Denne fauka stod p\u00e5 ei stund, men eg sovna etter nokre timar, og da eg vakna i seks-tida, var eg i rimeleg god \u00absjeip\u00bb igjen, og da gjekk eg meg ein runde opp til byen for \u00e5 sj\u00e5 meg litt rundt p\u00e5 gamle tomter. Det er utruleg irriterande \u00e5 skulle bli sm\u00e5sjuk slik n\u00e5r ein er ute p\u00e5 feltarbeid, men dette er dessverre noko ein f\u00e5r finne seg i. Eg h\u00e5per at eg er ferdig med slikt for denne gongen. <\/p>\n
No sit eg p\u00e5 motellrommet og skriv, dei andre har sikkert lagt seg, og i morgon ventar ein ny dag med feltarbeid. Og etter ei solid \u00f8kt med \u00abCairo Quickstep\u00bb i dag, er det nok best \u00e5 krype til sengs no. <\/p>\n
Og slik g\u00e5r nu dagan!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
I dag starta vi dagen med \u00abp\u00e5ss\u00e5\u00bb, dette geniale pr\u00e6rielingvist-konseptet som Janne og eg introduserte i fjor: T\u00f8rrmat, p\u00e5legg og litt frukt i ein \u00abp\u00e5ss\u00e5\u00bb. Frukosten p\u00e5 dette hotellet er ekstremt amerikansk, dvs. s\u00f8t og klissete, derfor fungerer p\u00e5ss\u00e5n sv\u00e6rt … Les videre