I dag hadde vi ein relativt roleg start p\u00e5 dagen. Som vanleg vakna eg lenge f\u00f8r vekkarklokka, men no klarer eg \u00e5 dra meg fram til klokka er over seks f\u00f8r eg st\u00e5r opp. Det betyr vel at kroppsrytmen tek til \u00e5 bli tilpassa lokal tid. Og sidan det er d\u00e5rleg stell med frukostservering her, var vi oppe i restauranten p\u00e5 det andre hotellet for \u00e5 ete. Tida fram til 12 gjekk med til litt arbeid i ro og mak \u2013 Bj\u00f8rn var innom sjukehuset p\u00e5 kontroll i dag tidleg, og sidan helsevesenet i dette landet er som slike vesen bruker \u00e5 vere i mange andre land, tok dette si tid. Men omsider var han ferdig, og vi kunne setje kursen opp mot North Battleford, som ligg knappe to timar herifr\u00e5. K\u00f8yringa gjekk greitt, vi starta p\u00e5 breie motorvegar og endte opp p\u00e5 smale (men sv\u00e6rt s\u00e5 rette) grusvegar, medan romsdalingen heile tida underheldt oss. Eg blir berre meir og meir imponert over denne mannen. Vi fann ogs\u00e5 farmen der vi skulle, og der venta det tre personar, vertinna (som ikkje snakka norsk) og eit farmarpar som kunne litt norsk. Men f\u00f8r vi i det heile kunne starte arbeidet, m\u00e5tte vi sj\u00f8lvsagt ha \u00aba little lunch\u00bb, noko som er uhorveleg sv\u00e6re greier her borte. Deretter m\u00e5tte vi bort i gammalhuset der vi skulle serverast kaffi og dessert, noko som ogs\u00e5 var uhorveleg sv\u00e6re saker, og f\u00f8rst n\u00e5r vi var s\u00e5 godt som sprekkeferdige, meinte vertinna at det var p\u00e5 tide \u00e5 snakke litt norsk. Med strekk-skadde vomskinn m\u00e5tte vi no drive ulike gymnastiske \u00f8vingar for \u00e5 ta fram utstyr og rigge opp kamera. Eg forst\u00e5r godt at Grethe Roede aldri starta opp og dreiv det til noko stort som feltarbeidar i Det norske Amerika. Janne tok hand om mannen, som var halling, og det gjekk jo retteleg s\u00e5 bra, Men svake batteri i h\u00f8yreapparatet og amerika-norsk spr\u00e5ksjargang, for det var tendensar til litt \u00abgoddag mann, \u00f8kseskaft\u00bb. Janne lurte litt p\u00e5 kva mannen hadde arbeidd med, og det var neppe ei veldig stor overrasking at han kunne opplyse at han var farmar. Men i tillegg hadde han ogs\u00e5 drivi med p\u00e6sskontroll. \u00abPASSKONTROLL\u00bb, sa Janne, \u00abhar du drivi med passkontroll?\u00bb Ja, det hadde han gjort. \u00abNede p\u00e5 grensa, da?\u00bb, spurte Janne. \u00abNei, beint her\u00bb. \u00abHER?\u00bb. \u00abJa, her\u00bb. \u00abPASSKONTROLL HER??\u00bb. \u00abJa, beint her!\u00bb. Og slik dreiv dei p\u00e5, heilt det det gjekk opp for feltarbeidaren at p\u00e6sskontroll ikkje var passkontroll, men pest control.<\/p>\n
Deretter var det min tur, og da var det kona fr\u00e5 Bardu sin tur. Og det gjekk ogs\u00e5 greitt unna, og om det er slik at eg kanskje kunne gjere ein aldri s\u00e5 liten tabbe som feltarbeidar, s\u00e5 kjem eg sj\u00f8lvsagt ikkje til \u00e5 gjere noko stort poeng av det. Men skulle ein feltarbeidskollega derimot finne p\u00e5 \u00e5 vere litt uheldig, ja s\u00e5 m\u00e5 ein jo vurdere om det ikkje kan ha allmenn interesse\u2026.<\/p>\n
Etter at opptaka var unnagjort og utstyret pakka saman, tenkte vi at det var p\u00e5 tide \u00e5 kome seg tilbake til hotellet. \u00abSee you at the Co-op\u00bb, sa dei berre. For dit skulle vi innom for \u00e5 ha \u201clitte s\u00f8ppel\u201d.
\nJavel, da sette vi kursen dit, og igjen fekk vi oppleve at ogs\u00e5 canadiske porsjonar ikkje er for sm\u00e5mette folk. Det var ikkje m\u00e5te p\u00e5 kor mykje dama lessa p\u00e5 til oss, og folkskikk har vi jo, s\u00e5 ete, det m\u00e5tte vi jo. S\u00e5 pr\u00f8vde vi oss med eit nytt \u00abTusen takk for oss\u00bb, men da fekk vi h\u00f8yre at vi berre m\u00e5tte setje oss, for vi skulle vere med p\u00e5 m\u00f8te. N\u00e5r Battleford endeleg hadde slike fjernsynskjendisar innom, s\u00e5 m\u00e5tte ein jo arrangere m\u00f8te i Sons of Norway. Bj\u00f8rn viste veg, og inne i lokalet var det fullt av gr\u00e5h\u00e5ra norsk-amerikanarar. S\u00e5 song dei nasjonalsongane, hadde ein stor sesjon med referat fr\u00e5 dei ulike direkt\u00f8rane i laget, det var vel knapt ein av dei som ikkje var direkt\u00f8r for eitt eller anna. Og det er ikkje sagt at formannen i laget hadde s\u00e5 frykteleg mange studiepoeng i \u00aborganisasjonsledelse\u00bb fr\u00e5 Hi\u00d8, for m\u00f8tet stampa i veldig tung sj\u00f8 medan tida gjekk. Og s\u00e5 kunne vi jo ogs\u00e5 sj\u00e5 fram til ein ny runde med kaffi og kokkis, og det lysta vi jo veldig p\u00e5 akkurat da. Men vi fekk det da ned. Klokka tok til \u00e5 bli mange da vi reiste derifr\u00e5, og det gjekk mot midnatt f\u00f8r vi var tilbake p\u00e5 motellet igjen.<\/p>\n
Og slik g\u00e5r nu dagan her i dette halvmerkelege landet\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
I dag hadde vi ein relativt roleg start p\u00e5 dagen. Som vanleg vakna eg lenge f\u00f8r vekkarklokka, men no klarer eg \u00e5 dra meg fram til klokka er over seks f\u00f8r eg st\u00e5r opp. Det betyr vel at kroppsrytmen tek … Les videre