I dag er siste dagen v\u00e5r her i Saskatoon, og da hadde vi berre ein informant igjen: mora til grensekontrolldama som Janne m\u00f8tte i passkontrollen da vi kom hit for ei dryg veke sidan. <\/p>\n
Igjen er Bj\u00f8rn kjentmannen v\u00e5r, og i ni-tida plukka vi opp han og sette kursen nord for byen. Der venta det ei ekte \u00ablittle old lady\u00bb, ei artig dame med r\u00f8ter til Sakshaug og Frol. Og n\u00e5r ein m\u00f8ter folk med slike r\u00f8ter, kan det jo vere eitt og anna ein kan snakke om. Dama var livleg og glad i \u00e5 snakke, men ho sleit nok aldri s\u00e5 lite med \u00e5 snakke norsk, kanskje s\u00e6rleg i starten, men etter kvart vart ho litt varm i tr\u00f8ya og trass i at det til tider lugga litt, s\u00e5 gjekk det da greitt. S\u00e5 var det tid for litt kaffi og pai og meir prat om laust og fast f\u00f8r vi m\u00e5tte takke for oss. Da fekk vi staute feltarbeidarane ein klem som verkeleg sette standarden, det var ikkje m\u00e5te p\u00e5 kor godt ho klamra seg til oss, og ho ville nesten ikkje sleppe taket. Og sj\u00f8lv om det er litt vemodig, er det ogs\u00e5 litt godt \u00e5 vite at vi har f\u00e5tt gjort det vi kom for \u00e5 gjere denne gongen ogs\u00e5. Da sto det berre att \u00e5 k\u00f8yre Bj\u00f8rn til lesegruppa (eller var det skrivegruppa denne gongen?) som han driv og ta avskil med han ogs\u00e5. Eg kjem nok til \u00e5 sakne det livlege blikket hans, historiene, humoren og latteren hans. Men han har store planar om ein ny tur til Noreg, s\u00e5 det er ikkje umogeleg at vi m\u00f8test igjen. <\/p>\n
Dermed hadde Janne og eg resten av dagen for oss sj\u00f8lve. S\u00f8ndag var vi p\u00e5 indianarsenteret for \u00e5 sj\u00e5 oss rundt, men vi rakk nesten ingen ting. Og sidan billetten framleis kunne brukast, sette vi kursen tilbake dit igjen. Vi hadde venta at n\u00e5r dei f\u00f8rst hadde bygd eit slikt senter, hadde dei ogs\u00e5 noko \u00e5 vise fram, men n\u00e5r sant skal seiast, s\u00e5 var det ikkje rare greiene, Eit romantisert indianartelt og ein utstoppa bisonokse var liksom h\u00f8gdepunktet her. Senteret var bygd ved det dei trudde kanskje kunne vere eit gammalt fangst- og buomr\u00e5de. <\/p>\n
Sidan dei ikkje hadde mykje \u00e5 vise fram innomhus, tenkte vi derfor at det dei hadde \u00e5 vise fram ute, m\u00e5tte vere spektakul\u00e6rt. Det var det dessverre ikkje, men vi gjekk p\u00e5 ein turstig som gjekk i eit fint landskap, og etter ei dryg veke med mykje stillesitjande feltarbeid, var det verkeleg godt \u00e5 r\u00f8re seg litt. Deretter kj\u00f8pte vi lunsj f\u00f8r vi returnerte til motellet og starta opp ei ny arbeids\u00f8kt. Utp\u00e5 kvelden runda vi det heile av med middag, og s\u00e5 fantasilause som vi er, vart det jernbanerestauranten igjen. Og dermed er ogs\u00e5 denne turen snart over, i morgon tidleg m\u00e5 vi reise herifr\u00e5 i fire-tida for \u00e5 rekke flyet til Denver. Der m\u00e5 vi vente det meste av dagen p\u00e5 flyplassen f\u00f8r vi reiser vidare til Reykjavik. Eg har ein aldri s\u00e5 liten mistanke om at vi vil vere litt slitne n\u00e5r vi kjem fram der.<\/p>\n
Og slik gjekk den siste dagen i Canada. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
I dag er siste dagen v\u00e5r her i Saskatoon, og da hadde vi berre ein informant igjen: mora til grensekontrolldama som Janne m\u00f8tte i passkontrollen da vi kom hit for ei dryg veke sidan. Igjen er Bj\u00f8rn kjentmannen v\u00e5r, og … Les videre