Dette er siste dagen her i denne omgang. Og no hadde vi avtale med Haugen-karane p\u00e5 S\u00f8rryggen og Bagstad-folket i Skogdalen. Begge desse bes\u00f8ka var interessante, kvar p\u00e5 sin m\u00e5te. Haugen-karane er ungkarar godt oppe i \u00e5tti-\u00e5ra, og eit bes\u00f8k hos dei var som \u00e5 g\u00e5 tilbake i tid. Her kokte dei kaffi, laga mat og bakte br\u00f8d p\u00e5 ein gammal vedkomfyr. Det er nok ein og annan som sikkert ville meine at \u00e5 hyre inn ei hushjelp kanskje kunne vere ein god id\u00e9, men slik tenker nok ikkje desse karane. Dei s\u00e5g ut til \u00e5 vere sv\u00e6rt s\u00e5 n\u00f8gde med livet sitt; her brudde h\u00f8gt og fritt og kunne gjere som dei alltid hadde gjort. Dei hadde berre ei ku no, men det var nok til at dei kunne lage sitt eige sm\u00f8r enno. Men trass i at det meste av inventaret var det amerikanarar utan \u00e5 bluke vil kalle vitage, hadde modernitetet ogs\u00e5 meldt seg her p\u00e5 desse kantane \u2013 dei var utrusta med noko av det mest gigantiske ein kan f\u00e5 tak i av satellitt-antenner. Da fekk vi alts\u00e5 bekrefta at alt er stort i Amerika.
\nEtter opptaka gjekk turen til Borgens Cafe i Westby gjen, der vi fekk oss litt mat. Deretter sette vi kursen ned Springdalen og Skogdalen til familien Bagstad. Begge er aktive pensjonistar, dei speler enno norsk musikk i Norskedalen trio, og mannen sj\u00f8lv er ein habil treskjerar. Ingen av desse aktivitetane vart det gjort fors\u00f8k p\u00e5 \u00e5 skjule. P\u00e5 veggane hang det diplom fr\u00e5 ulike spelmannskonkurransar, og treskurden var eit dominerande trekk i heimen. Eg er ingen kjennar n\u00e5r det gjeld slike ting, men slik eg kunne vurdere det, var mannen sv\u00e6rt s\u00e5 st\u00f8 med kniven. P\u00e5 kj\u00f8kenet hadde han hengt opp eit lite utskore skap med eit rundt hol i. Mannen var sv\u00e6rt s\u00e5 stolt av dette skapet, men det er muleg at dette endra seg litt da vi begynte med folkeopplysning og kunne melde at dette brukte vere eit bruksm\u00f8bel som pryda mange norske heimar p\u00e5 1800-talet, og da som oppbevaringsstad for lusekammar. <\/p>\n
F\u00f8r vi reiste, stemte han fela, og vi fekk h\u00f8yre felemusikk, jodling og sj\u00f8lvsagt ein spontan tostemt versjon av Nidelven. Etter kaffi og \u201dkokkis\u201d gjekk turen vidare austover til Madison, der det ventar to dagar med konferanse.<\/p>\n
Og slik g\u00e5r no dagan i Midtvesten.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dette er siste dagen her i denne omgang. Og no hadde vi avtale med Haugen-karane p\u00e5 S\u00f8rryggen og Bagstad-folket i Skogdalen. Begge desse bes\u00f8ka var interessante, kvar p\u00e5 sin m\u00e5te. Haugen-karane er ungkarar godt oppe i \u00e5tti-\u00e5ra, og eit bes\u00f8k … Les videre