I dag var det tidleg revelje, vi skulle ta eit fly fr\u00e5 LA til Minneapolis som gjekk klokka 10, og vi meinte da at vi da burde vere der seinast halv ni. Og sidan vi trudde det kanskje tok ein dryg time med taxi fr\u00e5 hotellet til flyplassen, konkluderte vi med at det sikkert var best \u00e5 kome seg av garde klokka kvart over sju. Janne og eg m\u00f8ttest til denne fasjonable frukostbufeen klokka halv sju, pakka i oss litt mat, raska saman reiseeffektane v\u00e5re, sjekka ut og var klare til avreise til avtalt tid. Igjen hadde vi nok gjort ei lita feilvurdering: turen ut til flyplassen tok tjue minutt, innsjekkinga og sikkerheitskontrollen gjekk ogs\u00e5 utan problem, og vi var usedvanleg tidleg ute med \u00e5 setje oss i \u00abgaten\u00bb for \u00e5 vente. Men tida g\u00e5r jo ogs\u00e5 p\u00e5 eit vis n\u00e5r ein ventar.<\/p>\n
Flyturen med Sun Country Airlines gjekk ogs\u00e5 heilt greitt, men sj\u00f8lv om dette er eit selskap som opererer med hovudbase i Minnesota, var det lite her som kunne minne om den gjestfridommen som vi kjenner s\u00e5 godt fr\u00e5 pr\u00e6rien. For dette var absolutt eit selskap som gjekk Ryan Air ein h\u00f8g gang n\u00e5r det gjeld \u00e5 ta seg betalt for det ein i det heile kan ta seg betalt for. Dette er i og for seg neppe eit nytt forretningsprinsipp, men det er heldigvis sv\u00e6rt sjeldan at ein f\u00e5r sj\u00e5 det i s\u00e5 reindyrka form (Men det kan ogs\u00e5 gje folk \u00f8rsm\u00e5 gleder, som da eg humra av \u00e5 h\u00f8yre at betalingssystemet ikkje godtok visa-kortet til mannen rett bak meg, og at han alt var s\u00e5 godt som ferdig med \u00e5 t\u00f8mme vinglaset som ha hadde bestilt.) Og heller ikkje det dei tok seg betalt for, var det eigentleg nokon god grunn \u00e5 ta seg betalt for. Eg kj\u00f8pte meg noko dei meinte fortente namnet \u00abcheese and turkey sandwich\u00bb – det var verkeleg ille. Mikrob\u00f8lgeomnen er jo ei storveges oppfinning, men det betyr ikkje at alt blir godt dersom ein legge det litt i ein slik omn. Og det betyr absolutt ikkje at alt blir kjempegodt berre det f\u00e5r liggje veldig lenge i eit str\u00e5lingsfelt p\u00e5 2450 Hz. For dette var verkeleg semmert, eg visste faktisk ikkje at det var muleg \u00e5 diske opp med noko s\u00e5 d\u00e5rleg og i tillegg ta betaling for det. Huff \u2013 eller for \u00e5 starte akklimatiseringa til Midtvesten: Uffda!<\/p>\n
Janne og eg vart sitjande saman med ein far med ein liten sm\u00e5tass; han var fr\u00e5 St Paul og 25% norsk og ein triveleg kar. Han kunne hjelpe oss med nokre av test-setningane som Janne har tenkt \u00e5 bruke p\u00e5 denne turen, og han fortalte ogs\u00e5 at han kunne ein norsk song som han ein gong hadde l\u00e6rt p\u00e5 skolen. Og kven skulle vel ha trudd at ein sm\u00e5barnsfar fr\u00e5 storbyen kunne lire av seg eit vers eller to av \u00abJa vi elsker\u00bb medan vi l\u00e5g i marsjfart i 10.000 fots h\u00f8gd. Makalaust!
\nFlyturen tok som alle flyreiser slutt, og etter tre timar med trykk-komprimering av knesk\u00e5lene var det frykteleg godt \u00e5 kome seg p\u00e5 beina og g\u00e5 litt igjen. Vi henta koffertane v\u00e5re, og da var vi med ein gong i pr\u00e6rielingvist-modus \u2013 planar for feltarbeid m\u00e5tte leggjast. Vi hadde rett nok nokre namn og adresser p\u00e5 eit papir, men det var ogs\u00e5 alt; ingen konkrete avtalar, ingen kjennskap til kor folk budde \u2013 vi starta rett og slett p\u00e5 bar bakke. Vi kom noks\u00e5 raskt fram til at Fargo kanskje var plassen for litt improvisert feltarbeid, og eg ringde til slutt opp til ein av kontaktane som vi hadde der. Og han var klar p\u00e5 st\u00e5ande fot, han skulle ringe litt rundt og sj\u00e5 kva han klarte \u00e5 skrape saman. Janne og eg pusta letta ut, no kunne det vere h\u00e5p om \u00e5 f\u00e5 gjort litt feltarbeid ogs\u00e5; deretter gjekk vi til Dollars – eit litt enkelt og rimeleg bilutleigeselskap som vi ogs\u00e5 tidlegare har brukt. Og igjen kunne dei stille med eit uhyre av ein pr\u00e6rieskonnert, ein SUV som nok burde ha uhorveleg mykje plass til all attrisjonen som vi h\u00e5per \u00e5 fylle koffertane v\u00e5re med. Vi stilte inn den nyinnkj\u00f8pte GPSen v\u00e5r mot Fargo og starta opp.
\nTuren oppover gjekk greitt, men med delar fylt av rushtrafikk, solnedgang i motlys og etter kvart svarte haust. Og i halv ti-tida geleida GPSen oss inn til det motellet som vi hadde bestilt. Eller rettare, til det hotellet vi trudde vi hadde bestilt. For det skulle snart vise seg at vi hadde bomma litt, da klerken bak skranken ikkje fann bestillinga v\u00e5r, ba han oss sjekke om vi hadde bestilt p\u00e5 rett motell, og det hadde vi sj\u00f8lvsagt ikkje; vi skulle til nabomotellet.
\nDer sjekka vi inn, og for \u00e5 spare tid skulle Janne ta ein ny telefon til kontakten v\u00e5r medan eg skulle fors\u00f8ke \u00e5 oppdrive ein vegetar-pizza. Janne meinte at slikt burde ein kunne finne p\u00e5 dei fleste bensinstasjonar. Kanskje det, ja \u2013 det gjorde ikkje eg, eg leita og leita, til sist m\u00e5tte eg ty til GPSen igjen, og da vart det langtur, heilt ned i sentrum. Men der fann eg til gjengjeld ei open bule som kunne fikse ein pizza. Sv\u00e6rt glad kunne eg ta pizzaen med meg, og enda gladare var eg over at eg klarte \u00e5 finne vegen tilbake til hotellet. Og i resepsjonen sat Janne saman med kontakten v\u00e5r og snakka norsk. Han hadde funne fram til informantar for oss, og han ville ogs\u00e5 vise veg i morgon. Klokka var nesten 12 da vi braut opp og gjekk kvar til v\u00e5rt. I morgon blir det nok hektisk feltarbeid, og det ser eg fram til.<\/p>\n
Og slik g\u00e5r nu dagan i Midtvesten\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
I dag var det tidleg revelje, vi skulle ta eit fly fr\u00e5 LA til Minneapolis som gjekk klokka 10, og vi meinte da at vi da burde vere der seinast halv ni. Og sidan vi trudde det kanskje tok ein … Les videre