I dag tidleg starta eg ned til Larry og var der klokka ni. Det viste seg da at han ikkje hadde klart \u00e5 skaffe folk \u2013 alle var visst \u00abbusy\u00bb. Derimot hadde han mange p\u00e5 lista til i morgon, s\u00e5 da s\u00e5. Og Larry hadde det ogs\u00e5 litt travelt, han og kona skulle bort p\u00e5 eitt eller anna klokka 12. Men han hadde jo tid til \u00e5 snakke norsk, det har han alltid, og eg nytta da mulegheita til \u00e5 teste ut elisiteringsverktyet som vi (mest kollega Linda) har snikra saman. Og Larry likte seg, han sette saman Ferdnand-serien utan problem og kasta rundt seg med tematiserte setningskunstruksjonar med V2. Ogs\u00e5 leddsetningstesten som vi eigentleg har stole fr\u00e5 kollega Gisela fungerte p\u00e5 Larry, s\u00e5 dette kan bli bra. Eg sat der oppe til i 11-tida, da sette eg kursen vidare til Norskedalen. Ein kan aldri ta turen til dette omr\u00e5det utan \u00e5 sj\u00e5 innom Norskedalen. Og der var det folksamt, i billett-luka sat det ei vaksen dame som vart veldig \u00ab\u00e6ksaita\u00bb over \u00e5 f\u00e5 snakke med ein norske, og ho testa da ut norskkunnskapane som ho har plukka opp p\u00e5 eitt eller anna norskkurs. Dessverre var ho ogs\u00e5 veldig interessert i slektsforsking \u2013 og for \u00e5 gjere eit ekstra inntrykk, to ho fram \u00abkampjuter\u2019n\u00bb sin og viste med ein digitalisert versjon av slektstreet sitt. Og n\u00e5r ein meiner \u00e5 kunne f\u00f8re slekta si heilt tilbake til slaget p\u00e5 Re i 1177, blir det fort veldig mange form\u00f8dre og forfedre \u00e5 imponere med. Heldigvis kom det andre kjentfolk som eg kunne henge meg p\u00e5 f\u00f8r ho var ferdig med \u00e5 fortelje om alle dei 2.147.483.648 deltakarane i eit slektstre som dekker 30 generasjonar. Men eg hadde ei sterk kjensle av at vi rakk \u00e5 dekke sv\u00e6rt mange av dei. Og kjenningane var legendariske Norskedalen Trio, dei var her for \u00e5 underhalde eit busslass med amerikanarar fr\u00e5 s\u00f8rstatane som ville sj\u00e5 kor opphavet deira f\u00f8rst slo seg ned, og dermed vart eg raskt ein del av underhaldingsprogrammet. Etter at trioen hadde levert sine banebrytande nytolkingar av Nidelven (som ut fr\u00e5 framf\u00f8ringa no m\u00e5 vere lagt i r\u00f8yr), ein jodlar-polka (som ei stund fekk meg til \u00e5 lure p\u00e5 kor grensa mellom vibrato og jodling eigentleg g\u00e5r) og ein annan polka med vokal (der framf\u00f8ringa stilte Olga Micaelsen i ein flaterande lys), skulle alts\u00e5 eg og Tim snakke norsk saman. Og det kunne vi jo trygt gjere, ettersom det var ingen av gjestene som forsto eit ord norsk. Og til stor applaus kunne eg s\u00e5 snike meg ut og tusle litt rundt p\u00e5 museet. I det eine rommet dreiv Clarence p\u00e5 med lefsebaking, og da vart det ei ny mulegheit til \u00e5 snakke norsk \u2013 han er ogs\u00e5 sv\u00e6rt st\u00f8 p\u00e5 norsken sin og set stor pris p\u00e5 \u00e5 \u00ablage\u00bb litt norsk. Etter ein triveleg stund i vakkert (men litt kj\u00f8lig) haustver, sette eg kursen vis Skogdalen og til Westby, der eg kj\u00f8pte meg litt mat.<\/p>\n
I fem-tida bestemte eg meg for \u00e5 sj\u00e5 innom Florence, som no har hamna p\u00e5 gammalheimen i Westby. Dette er ei flott dame p\u00e5 godt over 90 som ogs\u00e5 liker \u00e5 snakke norsk. Eg var s\u00e5 optimistisk at eg tok med meg opptaksutstyr, men eg fekk p\u00e5 ny erfare at det nok ikkje er s\u00e5 mykje spr\u00e5kmateriale \u00e5 hente fr\u00e5 dei som har hamna her. Dessutan skulle dei snart ha mat, s\u00e5 det var uro i lokalet. Men Florence ville gjerne snakke norsk, og n\u00e5r eg bytta rolle fr\u00e5 feltarbeidar til bes\u00f8kande, s\u00e5 vart det triveleg, og eg snakka med fleire. S\u00e6rleg den tidlegare postmeisteren i Coon Valley ville ha kontakt med meg, og eg vart sessa ved matbordet hans. Han ville sv\u00e6rt gjerne spandere middag p\u00e5 meg, og han hadde vondt for \u00e5 tru at eg ikkje var svolten \u2013 for det var eg absolutt ikkje etter den kaloririke porsjonen oppe p\u00e5 Central Express. Men ein kopp kaffi kunne eg ta. Alderdom kan absolutt vere mangt, og for dei som framleis er kl\u00e5re kan ikkje dette vere ein s\u00e6rleg triveleg plass \u2013 uttrykket \u00ab\u00e5 nyte sitt otium\u00bb passar dessverre d\u00e5rleg her. Ja, det er sanneleg ikkje greitt. Men eg f\u00e5r sj\u00e5 innom Florence ein gong til f\u00f8r eg reiser herifr\u00e5, og da skal eg ikkje m\u00f8te opp i feltarbeidar-modus.<\/p>\n
Resten av kvelden har eg vore p\u00e5 motellet, pr\u00f8vd \u00e5 skrive litt, lese litt og i det heile teke livet litt med ro. Det kan vere godt det og, sj\u00f8lv om det ikkje blir s\u00e5 mykje opptak av slikt.<\/p>\n
Og slik g\u00e5r no dagan her p\u00e5 pr\u00e6rien \u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
I dag tidleg starta eg ned til Larry og var der klokka ni. Det viste seg da at han ikkje hadde klart \u00e5 skaffe folk \u2013 alle var visst \u00abbusy\u00bb. Derimot hadde han mange p\u00e5 lista til i morgon, s\u00e5 … Les videre