Ein m\u00f8kkadag som feltarbeidar! Dette med at det skal vere \u00ablots of them\u00bb er vanskeleg \u00e5 tru. Eg starta dagen med litt telefonering, eg ringde heim til mor, og deretter pr\u00f8vde eg meg p\u00e5 lista med mulege kontaktar i dette omr\u00e5det. Og bortsett fr\u00e5 hos mor, s\u00e5 fekk eg ikkje svar \u2013 ingen av dei tok telefonen. Dette fann eg merkeleg, og eg vart veldig usikker p\u00e5 kva eg skulle finne p\u00e5. Eg tenkte at eg kanskje kunne ta turen ned til byen og sj\u00e5 om eg kom i kontakt med nokre der, men nei. Eg var ogs\u00e5 ein tur innom kafeen i Madison, men der var det stort sett relativt unge folk som satt, s\u00e5 eg avgrensa meg til \u00e5 tr\u00f8yste-ete kj\u00f8ttkaker. Men det hjelpte lite, det var ingen gr\u00e5h\u00e5ra, godt vaksne som dukka opp. Eg k\u00f8yrde s\u00e5 gatene opp og ned i h\u00e5p om \u00e5 sj\u00e5 norskamerikansk st\u00e6sj, men det var ikkje eit einaste lite norsk flagg eller plakat med \u00abLutefisk lovers\u00bb eller \u00abUffda\u00bb \u00e5 sj\u00e5. Sv\u00e6rt slukk\u00f8ra kom eg til at eg da fekk setje kursen mot nabobyen Appleton, der eg ein gong vart hysa av familien Vaala medan eg gjorde feltarbeid her p\u00e5 80-talet. Men det same gjentok seg, ingenting \u00e5 sj\u00e5. Og sidan det ogs\u00e5 regna noks\u00e5 godt, s\u00e5 var det i det heile lite folk ute. Eg sjekka likevel inn p\u00e5 motellet her, som var ei klar oppgradering av det eg hadde i g\u00e5r, sj\u00f8lv om heller ikkje dette kan skryte p\u00e5 seg s\u00e5 mange stjernene.<\/p>\n
S\u00e5 var det p\u00e5 han igjen, eg tenkte kanskje at eg skulle pr\u00f8ve \u00e5 finne fram til dei mange farmane som eg ein gong bes\u00f8kte her, men nei, eg kjende meg ikkje heilt igjen. S\u00e5 pr\u00f8vd eg postkasse-trikset \u2013 \u00e5 leite etter norske namn p\u00e5 postkassane, men det var ingen som hadde norske namn. Kort sagt, eg brukte dagen til \u00e5 leite, sp\u00f8rje litt og i det heile h\u00e5pe at eg skulle treffe p\u00e5 ein eller annan som kunne hjelpe meg med \u00e5 finne norskspr\u00e5klege. Nope, ingenting. Til slutt ga eg opp og endra oppdraget fr\u00e5 \u00e5 vere ein jakt etter norskamerikanarar til \u00e5 bli ei nostalgisk reise, \u00e5 sj\u00e5 igjen ein stad der eg hadde mykje moro saman med trauste og godt vaksne stj\u00f8rdalingar med mykje humor for nesten tretti \u00e5r sidan. Og eg inns\u00e5g ogs\u00e5 at arbeidsm\u00e5tane som fungerte da, \u00e5 sp\u00f8rje seg rundt, leite etter norskamerikansk st\u00e6rsj og ikkje minst norske namn p\u00e5 postkassar ikkje fungerer i dag: no m\u00e5 ein rett og slett ha kontaktar for \u00e5 finne fram. Og med tanke p\u00e5 gamle dagar \u2013 n\u00e5r sant skal seiast, s\u00e5 var det heller ikkje kvar dag eg var p\u00e5 \u00abr\u00e5den\u00bb og fann informantar da heller, s\u00e5 dette h\u00f8yrer vel eigentleg med.<\/p>\n
I fem-tida ga eg rett og slett opp, k\u00f8yrde tilbake p\u00e5 motellet, pr\u00f8vde meg p\u00e5 ein ny mislykka ringerunde f\u00f8r eg kapitulerte heilt, arbeidde litt med denne forbaska artikkelen og i det heile tok det litt med ro. Om det ikkje skjer ei stor endring i morgon, returnerer eg rett og slett til Westby, der finst det i det minste norskspr\u00e5klege, og der er eg kjend
\n.
\nI heile dag har det regna, men no utp\u00e5 kveldinga kl\u00e5rnar det opp litt, og i morgon skal det bli betre ver.<\/p>\n
Og slik g\u00e5r nu dagan her p\u00e5 pr\u00e6rien\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ein m\u00f8kkadag som feltarbeidar! Dette med at det skal vere \u00ablots of them\u00bb er vanskeleg \u00e5 tru. Eg starta dagen med litt telefonering, eg ringde heim til mor, og deretter pr\u00f8vde eg meg p\u00e5 lista med mulege kontaktar i dette … Les videre