Da er det kveld igjen her p\u00e5 Express Inn-motellet i Westby, og ein ny dag g\u00e5r mot slutten. Dagen starta litt br\u00e5tt, The Iversons ringte meg kvart over \u00e5tte. Og i dag sovna eg faktisk av, slik at eg vakna av telefonen. Litt i \u00f8rska fekk eg da svara, og som s\u00e5 ofte f\u00f8r hadde dei funne fram til ein ny informant til meg, Robert p\u00e5 78, ein r\u00f8sleg pensjonert farmar med Stetson-hatt. Eg fekk kjapt i meg motellets standard-frukost, smultringar og kaffi, f\u00f8r eg k\u00f8yrde over til West Avenue for \u00e5 m\u00f8te han. Joda, mannen kunne norsk, men han hadde det litt travelt, kjerringa hadde kokt mange \u201dgallan\u201d med r\u00f8mmegraut som skulle opp i Norskedalen. Samtalen v\u00e5r vart derfor relativt kort, om lag s\u00e5 lang som det tek \u00e5 belme i seg eit krus av Mrs Iversons kaffi. Men vi avtalte \u00e5 skulle m\u00f8tast seinare oppi Norskedalen for \u00e5 gjere opptak. Eg k\u00f8yrde tilbake til motellet, og tok det litt med ro; eg hadde ein ny avtale med county-klerken Ron f\u00f8rst ved nonsleite. I halv tolv-tida sette eg derfor kursen mot S\u00f8rryggen for \u00e5 m\u00f8te han, og da presterte eg sj\u00f8lvsagt \u00e5 k\u00f8yre feil; og kjem ein f\u00f8rst feil ut p\u00e5 dei mange vegane her, s\u00e5 skal det ikkje s\u00e5 veldig mykje til f\u00f8r ein rotar. Og det gjorde eg alts\u00e5. Eg k\u00f8yrde fram og tilbake der oppe, og m\u00f8tte faktisk folk med hest og vogn, kledde i hatt og vadm\u00e5lsklede, og eit heilskjegg som ZZ Topp kunne misunne dei. Det er nesten noko uverkeleg ved det \u00e5 m\u00f8te amishar n\u00e5r ein sj\u00f8lv duvar fram i ein stor, amerikansk \u201dpensjonistbil\u201d. Og norskamerikanarane her har eit litt ambivalent forhold til desse nye innflyttarane. Dei likar d\u00e5rleg at dei ikkje tek del i samfunnslivet og lever s\u00e5 s\u00e6rt. Men samstundes beundrar dei arbeidsmoralen deira og sett pris p\u00e5 at farmane blir haldne i hevd. I tillegg blir dei brukt som relativt billig arbeidskraft, s\u00e5 n\u00e5r norskamerikanarane pr\u00f8ver seg som vindruefarmarar, s\u00e5 er det amishane som blir hyra inn som drueplukkarar.
\nVel, eg fann da omsider fram til farmen til klerken, men da var han ikkje heime. Litt sluk\u00f8ra sette eg derfor kursen over til den andre sida, opp i Norskedalen. Der er det \u201dOld-Fashoned Threshing bee\u201d denne helga, og slike ting m\u00e5 ein jo f\u00e5 med seg. Det var ikkje s\u00e5 verst med folk der, og eg sprada rundt og s\u00e5g p\u00e5 ulike demonstrasjonar av gammalt maskineri av ymse slag. Mykje av dette var utstyr som eg aldri har sett heime, s\u00e5 slik sett var det interessant. Nokre av kallane sprang rundt og justerte hjul og hendlar og smurte ulike niplar med olje, medan andre mata med halm og mais. Det st\u00f8va og rauk rundt dei, maskinene hoppa og rista, men kallane hadde tydelegvis gjort dette f\u00f8r.
\nP\u00e5 ein benk satt det ein gubbe eg meinte eg drog kjensel p\u00e5, sj\u00f8lv om dei fleste ser noks\u00e5 like ut med bl\u00e5 overallar og gr\u00f8ne skyggeluer fr\u00e5 coop-en. Eg spurte forsiktig om han ikkje var norsk, joda, det var han. Eg v\u00e5ga meg vidare i innsirklinga ved \u00e5 sp\u00f8rje om han kanskje kunne vere fr\u00e5 Skogdalen. Litt overraska m\u00e5tte han jo innr\u00f8mme det. Eg spurte s\u00e5 om han ikkje h\u00f8yrde heime oppi Berjedalen. \u201dKinne du meg da?\u201d, spurte han. \u201dDu skulle vel aldri heite Kenneth?\u201d, svarte eg. Joda, Kenneth var ein av informantane mine fr\u00e5 tidleg 90-talet; eg slo meg ned, og vi hadde ein triveleg prat. Kenneth er av den sorten som ikkje seier meir enn det ein eigentleg treng \u00e5 seie, s\u00e5 \u201dsmall talk\u201d er ikkje det store talentet hans. Men likevel, nokre ord veksla vi. Eg takka for stunda, og sette kursen vidare for \u00e5 sj\u00e5 etter Robert med Stetson-hatten. Og r\u00f8slege karar med Stetson-hatt er eigentleg ikkje s\u00e5 vanskelege \u00e5 f\u00e5 auge p\u00e5. Eg tenkte f\u00f8rst at vi kanskje kunne sette oss p\u00e5 ein benk ute for \u00e5 gjere opptak. Men vi fann fort ut at det ikkje var ein veldig god ide, for like bak oss skulle det vere demonstrasjon av gamle, tomanns motorsager. Og sidan dette ikkje akkurat var aktivitetar som inviterte til innestemme, sette vi kursen mot bilen min, der ville vi i alle fall f\u00e5 arbeidsro. Og sj\u00f8lv om heller ikkje Robert var av dei mest taletrengte, s\u00e5 satt vi jo der og snakka ein liten time. Da m\u00e5tte Robert hente kjerringa og den tomme grautkjelen, og eg sette kursen opp p\u00e5 S\u00f8rryggen igjen for \u00e5 sj\u00e5 etter klerken Ron. Og joda, no var han heime og dreiv og stabla ved. 62-\u00e5ringen hadde det litt travelt, han skulle snart bortom dama si, m\u00e5 vite. Det var derfor ikkje tid \u00e5 kaste bort, her m\u00e5tte opptaksutstyret fram. Ron var ein triveleg mann, men ivrig politikar, og portrettet av fru Pallin som han hadde st\u00e5ande framme, ga nok eit noks\u00e5 klart bilde av kor han st\u00e5r i amerikansk politikk. Etter at den tilm\u00e5lte tida var omme, sette eg p\u00e5 ny kursen tilbake til motellet.
\nEtter \u00e5 ha f\u00e5tt meg litt ekte amerikansk mat i restauranten p\u00e5 motellet, ringte eg eit par av dei potensielle informantane som eg hadde f\u00e5tt namnet p\u00e5. Ein av dei svarte ikkje, men den andre tok telefonen. Kona kunne da fortelje at mannen ikkje var heime, men at ho skulle kontakte han og be han sj\u00e5 innom meg p\u00e5 turen heim.
\nOg i \u00e5tte-tida banka det p\u00e5 d\u00f8ra mi, og der sto det ein kar som lurte litt p\u00e5 kva eg ville. Eg fortalte om kva eg var ute etter, men det virka nok som han misforsto meg litt, han trudde helst at eg var ute etter namn p\u00e5 andre, og at han ikkje sj\u00f8lv var interessant i denne samanhengen. Derfor insisterte han p\u00e5 at eg f\u00f8rst m\u00e5tte ringe Charles, ein av dei eg hadde snakka med tidlegare, og ogs\u00e5 Hildur, ein f\u00f8rstegenerasjonsinnvandrar fr\u00e5 Bod\u00f8. Bod\u00f8-dama var triveleg ho, ho utvandra like etter krigen. Og det var tydeleg at norsken hennar var litt rusten etter alle desse \u00e5ra. Norsk snakka ho ikkje i dag, det var f\u00e5 her i Westby som forsto dialekten hennar, og i dag brukte ho ogs\u00e5 engelsk n\u00e5r ho snakka med bror sin, som ogs\u00e5 bur her. Ho kunne ikkje seie sikkert kvifor dei hadde slutta \u00e5 bruke norsk n\u00e5r dei snakka med kvarandre. Men det kom fram at ho hadde eit s\u00f8skenbarn i Halden, og da er det i og for seg greitt at ein berre ringer lokalsamtale. Deretter fekk eg nokre minutt med opptak av gjesten min, men han hadde det litt travelt, dessutan var det s\u00e5 lenge sidan han hadde snakka norsk. S\u00e5 han var noks\u00e5 rask med \u00e5 takke for seg og setje kursen heim; han hadde nok ikkje hatt stunder til \u00e5 ete \u201ds\u00f8ppel\u201d enno.<\/p>\n
Dette er i grunnen alt som har skjedd i dag, og her p\u00e5 motellet er alt roleg. Lena har dukka opp igjen, eg er litt usikker p\u00e5 kor ho har opphalde seg dei siste to dagane. Eg pr\u00f8vde meg med eit par daskar, men ho er kjapp i snuen, den dama.
\nOg slik g\u00e5r no dagan her i Westby\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Da er det kveld igjen her p\u00e5 Express Inn-motellet i Westby, og ein ny dag g\u00e5r mot slutten. Dagen starta litt br\u00e5tt, The Iversons ringte meg kvart over \u00e5tte. Og i dag sovna eg faktisk av, slik at eg vakna … Les videre