Da eg kom p\u00e5 motellet i g\u00e5r kveld, starta eg prosessen med \u00e5 vaske klede, og klokka gjekk mot to i natt f\u00f8r eg kunne hente nyvaska sokkar ut av vaskemaskina. Derfor vart det retteleg seinkveld, og resultatet av dette var at eg ikkje vakna f\u00f8r klokka var godt over \u00e5tte. Dette var p\u00e5 ingen m\u00e5te ei krise sidan eg ikkje hadde avtalar i Madison f\u00f8r klokka var eitt. Eg tok derfor livet litt med ro f\u00f8r eg i 11-tida sjekka ut fr\u00e5 hotellet. Og for f\u00f8rste gong p\u00e5 denne turen hadde eg natterast med god hotellstandard: p\u00e5 ingen m\u00e5te overd\u00e5dig, men i det minstet \u00f8rlite «komfort» med litt anna enn ein skarve pinnestol \u00e5 sitje p\u00e5. Og ute var det minusgrader og «sn\u00f8heilt».<\/p>\n
Turen opp til Madison (ikkje\u00a0i Wisconsin, men Minnesota) gjekk unna p\u00e5 ein dryg time, eg hadde derfor ogs\u00e5 tid til \u00e5 stikke innom kaf\u00e9en The Pantry for \u00e5 f\u00e5 meg ein matbit: chili-meny er kanskje i utgangspunktet ikkje s\u00e5 veldig norsk, men det f\u00e5r duge for slike som meg.<\/p>\n
Litt f\u00f8r eitt kunne eg parkere framfor county-museet, og der var det\u00a0 kjentfolk \u00e5 sj\u00e5. Kontaktmannen Kevin var dessverre «busy» p\u00e5 fila no, men han hadde sendt «kjerringa», og f\u00f8rste pasient skulle dukke opp klokka eitt sharp. Men ingen pasient kom, derfor vart det ringt litt, og da fekk eg eigentleg forklaringa, november er ingen god m\u00e5nad \u00e5 kome hit. Heime i Tr\u00f8ndelag er b\u00f8ndene stort sett ferdige med onnarbeidet p\u00e5 denne tida, dei g\u00e5r berre og ventar p\u00e5 at dei skal ut og hente juletre. Her p\u00e5 dei store viddene er det litt annsleis, no har det vore fuktig ei stund, men dei siste to d\u00f8gna har die hatt frost og kl\u00e5rver, og da er det h\u00f8gsesong for \u00e5 ta inn maisen, eller «harveste kornet», som dei seier p\u00e5 desse kantane. Derfor m\u00e5tte f\u00f8rstemann, som skal vere ein kl\u00f8ppar til \u00e5 snakke «trondhjemmer», prioritere levebr\u00f8det framfor spr\u00e5kforsking. «Next time you should come in September», sa kjerringa til Kevin, da er det nesten «h\u00e5b\u00e5ll» \u00e5 rekne her p\u00e5 viddene. Eg f\u00e5r skrive meg det bak \u00f8ret, ikkje minst fordi det er eit par norskspr\u00e5klege som ogs\u00e5 reiser ned til Florida n\u00e5r gradestokken peikar mot kuldegrader slik han gjer no.<\/p>\n
For \u00e5 fylle programmet mitt, sette museumsstyraren seg bak rattet og henta inn ein gammal kjenning: R\u00f8a-dama som eg har snakka med eit par gonger tidlegare. Deretter kom Phillip innom, og han er retteleg ein kl\u00f8ppar til \u00e5 snakke norsk. Rett nok er han godt oppe i \u00e5ra og har passert 90 med god margin, men for han er ikkje det eit hinder. Han likar veldig godt \u00e5 snakke norsk, og det var veldig moro \u00e5 f\u00e5 snakke med han igjen. Eg testa ogs\u00e5 ut den utspekulerte elisiteringsoppg\u00e5va mi for cirkumfleks, men det fungterte veldig d\u00e5rleg, han forsto rett og slett ikkje kor eg ville. Nei, \u00e5 sitje p\u00e5 kontoret heime i \u00d8stfold og\u00a0spekulere ut\u00a0slike ting er nok bortkasta tid…<\/p>\n
Kevin stakk ogs\u00e5 innom, han er ikkje s\u00e5 frykteleg st\u00f8 i \u00e5 snakke norsk, men tr\u00f8ska hans hadde k\u00f8yrd sund, og da hadde han ikkje noko betre \u00e5 finne p\u00e5 enn \u00e5 sj\u00e5 innom. Og han syntest det var storveges \u00e5 kunne h\u00f8yre p\u00e5 at Phillip og eg snakka «trondhjemmer». Eg gjorde ogs\u00e5 eit kort opptak med Kevin, han forst\u00e5r mykje berre eg snakkar seeiinntt oogg ttyyddeelleeg, men han slit med \u00e5 setje ord saman til setningar. \u00c5kke som, Kevin har vore sv\u00e6rt hjelpsam med \u00e5 f\u00e5 dette til.<\/p>\n
I halv fem-tida skulle vi opp til gamleheimen for \u00e5 m\u00f8te to gamle kjenningar der, den eine snakkar ogs\u00e5 godt «trondhjemmer», men sist eg m\u00f8tte han, hadde han med seg Minnesota-meisteren i lutefisk-eting, og sidan\u00a0denne karen\u00a0nok ikkje kunne snakke s\u00e5 mykje norsk, glei samtalen da over til engelsk. No s\u00e5g eg for meg at det kunne bli meir norsk, men heller ikkje denne gongen vart det s\u00e6rleg flyt i norsk-snakkinga hans. Derimot hadde han Hammond-orgel p\u00e5 rommet, og han ville gjerne vise fram det musikalske repertoaret sitt, som skulle vere sv\u00e6rt s\u00e5 norsk. Noko av det kunne eg utan problem kjenne igjen, man ein kan nok trygt seie at denne karen – som mange andre kunstnarar – tok seg store friheiter i tolkingsarbeidet.<\/p>\n
Opptakssesjonen vart avslutta oppe p\u00e5 rommet hans Morris, og da var vi tre-eine, og da gjekk det mykje p\u00e5 norsk, s\u00e6rleg Morris er glad i \u00e5 snakke «trondhjemmer», men helsa er nok ikkje heilt p\u00e5 topp. Uansett s\u00e5 var dette eit triveleg m\u00f8te, og det er dessverre berre \u00e5 innsj\u00e5 at tida da alle snakka norsk i dette omr\u00e5det nok er over.<\/p>\n
Eg takka for meg og reiste s\u00e5 opp til Appleton, der standarden p\u00e5 motellet nok er reine Hilton samanlika med det dei kan tilby i Madison. Heimekoseleg kan ein vanskeleg seie at det er, her eg sit p\u00e5 pinnestolen, men det f\u00e5r duge. Etter \u00e5 ha sjekka inn kryssa eg «r\u00e5den» til bensinstasjonen og kj\u00f8pte med meg ein liten pizza som eg no fyller vomma mi med.<\/p>\n
Planane for i morgon er framleis litt difuse, eg skal pr\u00f8ve \u00e5 f\u00e5 kontakt med Jimmy igjen, ein kar som tydelegvis har g\u00e5tt i dekning, men som eg «recorda» for 30 \u00e5r sidan. Dessutan ville museet i Madison ha kopi av opptaka mine, og det b\u00f8r dei jo f\u00e5. Eg har eigentleg fleire mulegheiter, eg har lyst til \u00e5 reise ned til Baltic, SD, der eg for 30 \u00e5r sidan fann mange fr\u00e5 Mer\u00e5ker, eg vil veldig gjerne opp til Doran og sj\u00e5 Hjelde-gravene p\u00e5 Vukku-kyrkjkegarden der, dessutan skal det vere ein del «norskera» rundt Swift Falls og Starbuck som kanskje kan snakke norsk enno. I s\u00e5 fall blir det mest for \u00e5 etablere kontakt, s\u00e5 kan eg eller andre gjere innsamlingsarbeidet neste \u00e5r. Eg f\u00e5r sove p\u00e5 det. Uansett, dette er frykteleg moro, kanskje mest p\u00e5 grunn av det nostalgiske ved det – det var slik eg farta rundt for 3o \u00e5r sidan, og ikkje minst f\u00e5r eg sj\u00e5 ei side av Donald Trum sitt\u00a0rike som sv\u00e6rt f\u00e5 andre nordmenn f\u00e5r m\u00f8te. Men mest stas er det sj\u00f8lvsagt \u00e5 f\u00e5 oppdage at ein p\u00e5 vestsida av Mississippi-r\u00f8vveln klarer \u00e5 ta seg fram med «trondhjemmer»-dialekt: ingen kan p\u00e5 alvor nekte for at eg ikkje kan\u00a0snakke eit verdsspr\u00e5k! \ud83d\ude42<\/p>\n
\u00c5 slik g\u00e5r nu dagan —!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Da eg kom p\u00e5 motellet i g\u00e5r kveld, starta eg prosessen med \u00e5 vaske klede, og klokka gjekk mot to i natt f\u00f8r eg kunne hente nyvaska sokkar ut av vaskemaskina. Derfor vart det retteleg seinkveld, og resultatet av dette … Les videre