S\u00e5 vart det alts\u00e5 amerikatur ogs\u00e5 i \u00e5r, denne gongen i form av konferanse i Wisconsin og deretter ei vekes tid med feltarbeid her i omr\u00e5det. Og som vanleg b\u00f8r dette bli moro!<\/p>\n
Etter litt panisk pakking m\u00e5ndagskvelden kom eg meg opp i rett tid tysdags morgon, vart henta av drosje til rett tid og\u00a0kom meg p\u00e5 toget nordover. Drygt to timar seinare var eg framme p\u00e5 Gardermoen, og der venta ogs\u00e5 Kristin, s\u00e5 dei neste dagane er det alts\u00e5 vi to som denne gongen m\u00e5 ta ansvar og flytte forskingsfronten vidare. Flyruta v\u00e5r var Oslo \u2013 Amsterdam \u2013 Minneapolis, og flyreisa var som dei fleste flyreiser bruker \u00e5 vere: kjedeleg. Det einaste som sette litt spiss p\u00e5 det, var at det var uver i Amsterdam med fleire stengde rullebanar, noko som f\u00f8rte til forsenkingar, og eit lite augneblink tenkte vi at vi kanskje ville kome for seint til amerikaflyet, men alt ordna seg heldigvis. S\u00e5 seint p\u00e5 ettermiddagen lokal tid landa vi i Minnesota, kom oss problemfritt gjennom kontrollane, og etter litt om og men fann vi ogs\u00e5 fram til det som skal vere pr\u00e6rieskonnerten v\u00e5r\u00a0nokre dagar framover.<\/p>\n
Vegen gjekk s\u00e5 austover, til Menomonie, ein liten by p\u00e5 vegen der vi hadde tinga motell. Og turen gjekk problemfritt, s\u00e6rleg n\u00e5r ein tek med i reiknestykket at vi i vanvare k\u00f8yrde utan lys halve vegen. Men etter at mange hadde blinka til oss, fann eg i jungelen av knappar og brytarar fram til lysbrytaren. Da gjekk det opp for meg at joda, eg ser kanskje ikkje like godt som i ungdommen, men det vare heldigvis ikkje s\u00e5 ille som eg trudde det var. Motellet var OK, vi gjekk p\u00e5 M\u00e6kkern (som ungdommen heime kallar McDonalds) og fekk oss litt pr\u00e6riemat, og jetleggen meldte klart og tydeleg ifr\u00e5 om at no ville Jon Blund gjerne overta.<\/p>\n
Da vi samla oss i frukostsalen onsdags morgonen var vi raskt i foredrags-modus, vi jobba litt f\u00f8r vi pakka saman og sette kursen vidare mot Eau Claire. Dette er ingen storby, rundt 60.000 bur her, og vi fann med god hjelp fr\u00e5 GPS-en lett fram. Og resten av dagen gjekk vel eigentleg med til \u00e5 koke saman foredraga v\u00e5re, berre litt forstyrra av at gamle kjenningar dukka opp for \u00e5 sjekke inn.<\/p>\n
Torsdagen var f\u00f8rste konferansedagen, og da vart vi henta p\u00e5 hotellet av ein studentassistent som fotf\u00f8lgde oss heile vegen fram til campus. Som sagt, Eau Claire er ingen storby, men likevel kom guiden v\u00e5r godt med sidan det var mange bygg p\u00e5 universitetsomr\u00e5det. Programmet var interessant, sj\u00f8lv som eg siste foredragshaldar lett fall i tankar p\u00e5 kva eg skulle bidra med. Og det var stunder eg var freista til \u00e5 gjere store endringar, mest da danskane ga ein grundig gjennomgang av korleis ein skulle operasjonalisere omgrepet flyt<\/em>, noko eg ogs\u00e5 skulle innom \u2013 men p\u00e5 ein heller lettbeint m\u00e5te. Likevel innbiller eg meg at presentasjonen min om spr\u00e5kendringar hos den siste gjenlevande informanten til Haugen gjekk rimeleg bra. Eg forsto ogs\u00e5 at materialet mitt er noks\u00e5 unikt, og det var nok helst det som berga det heile. Deretter braut vi opp og sette kursen tilbake mot hotellet. Kristin og eg fann oss ein restaurant og fekk oss litt mat f\u00f8r vegen gjekk rett p\u00e5 hotellrommet for \u00e5 snikre p\u00e5 foredraget.<\/p>\n Vi vart sj\u00f8lvsagt ikkje ferdige torsdagskvelden, s\u00e5 klokka fem fredagsmorgonen var det berre \u00e5 karre seg opp for \u00e5 fortsette arbeidet, og vi hadde lite \u00e5 g\u00e5 p\u00e5 for vi var dei f\u00f8rste som skulle i elden. Det er vel kanskje ei overdriving \u00e5 seie at alt vi la fram var fullstendig gjennomarbeidd p\u00e5 alle vis. Men samstundes er dette ein workshop der ein m\u00e5 ha lov til \u00e5 leggje framlitt \u00a0halvfabrikata, og responsen vi fekk indikerte at vi ikkje er heilt p\u00e5 ville vegar: dette b\u00f8r det bli ein artikkel av. Etter dette kunne eg slappe av og ha fokus p\u00e5 det dei andre la fram, og det var mykje interessant \u00e5 f\u00e5 med seg.<\/p>\n Etter at programmet var over, var det ein kort pause f\u00f8r vi alle gjekk p\u00e5 ein Thai-restaurant for \u00e5 ete saman. Og det var nok ikkje utan grunn at denne staden skal ha rykte for \u00abslow service\u00bb. Men i godt lag er det kanskje ikkje s\u00e5 ille \u00e5 m\u00e5tte vente ein time for \u00e5 f\u00e5 servering. Og om ein var s\u00e5 overmodig at ein t\u00f8mde \u00f8lflaska si medan ein venta, s\u00e5 har ein jo berre seg sj\u00f8lv \u00e5 takke for at det vart berre t\u00f8rr-eting n\u00e5r maten endeleg stod p\u00e5 bordet. Etter dette veldig etterlengta m\u00e5ltidet gjekk Kristin tilbake til rommet sitt for \u00e5 f\u00f8rebu presentasjonen sin dagen etter, medan eg slo lag med gjengen som ville leske strupen f\u00f8r sengetid. Igjen var det triveleg selskap, men no er eg definitivt i den alderen at ein sett veldig stor pris p\u00e5 \u00e5 prate, men\u00a0dette skulle vise seg \u00e5 bli sv\u00e6rt krevjande for ein gammal artillerist sidan dei som dreiv denne utestaden tydelegvis meinte at h\u00f8g musikk er nok som m\u00e5 til for \u00e5 skaper veldig god stemning. S\u00e5 det vart eigentleg tidleg kveld; b\u00e5de kombinasjonen vanskeleg kommunikasjon og ikkje minst jetleg m\u00e5 ta det tunge ansvaret for det.<\/p>\n Laurdagen var siste konferansedagen, og det er jo alltid litt vemodig \u00e5 vite at \u00abein liten dans tek snart slutt\u00bb, for som sagt, dette har vore b\u00e5de triveleg og l\u00e6rerikt. Programmet gjekk etter planen, Kristin presenterte posteren sin, og til slutt vart staden for WILA 10 \u00abavsl\u00f8rt\u00bb: Halden. Det betyr at vi har ein aldri s\u00e5 liten jobb \u00e5 gjere heime p\u00e5 butikken f\u00f8r vi skal ta imot denne gjengen igjen.<\/p>\n Elles m\u00e5 det ogs\u00e5 seiast at WILA utan Janne til stades ikkje er heilt WILA. Det var ho som starta dette, og utan henne hadde WILA aldri vorte WILA slik vi kjenner det i dag. Vi ser derfor alle fram til WILA 10 med Janne p\u00e5 plass igjen.<\/p>\n Etter konferansen sette nokre av den harde kjernen kursen mo Ager-huset, det som ein gong var heimen til den norskamerikanske redakt\u00f8ren, forfattaren og \u00f8stfoldingen Waldemar Ager. Der venta to pensjonerte universitets-filologar p\u00e5 oss, og dei viste oss rundt og fortalde om livet til denne markante personlegdommen. Som s\u00e5\u00a0mykje anna er dette eit dugnadsarbeid drive av ivrige frivillige. Dette var p\u00e5 alle m\u00e5tar \u00abmoney for value\u00bb. Det var ogs\u00e5 interessant \u00e5 h\u00f8yre at dei no pr\u00f8ver \u00e5 kople erfaringane til Ager opp mot korleis det er \u00e5 vere innvandrar i dag. Neste \u00e5r er det 150 \u00e5r sidan Ager vart f\u00f8dd, og det skal markerast med mange arrangement her, og det er nok ikkje urimeleg at det blir gjort eitt eller anna i \u00d8stfold ogs\u00e5 \u2013 Ager vaks jo trass alt opp p\u00e5 Gressvik. Vi avslutta det heile med ein tur opp til grava til Ager. Og han hadde lenge godt selskap p\u00e5 denne kyrkjegarden, berre eit steinkast unna vart ogs\u00e5 Marcus Thrane lagt til kvile, rett nok ikkje til evig kvile \u2013 i 1949 vart han greven opp og lagt ned p\u00e5 V\u00e5r frelsers gravlund i Oslo. Og sidan Thrane insisterte p\u00e5 \u00e5 bli lagt i ei umerka grav i Eau Claire, s\u00e5 f\u00e5r vi berre h\u00e5pe p\u00e5 at det er rett mann dei flytta \u2026.<\/p>\n Etter denne danningsreisa returnerte vi til sentrum igjen f\u00f8r vi igjen samla oss for eit siste WILA-m\u00e5ltid. Vi hadde ikkje bestilt bord, og det var kanskje bittelitt dumt, men ein kjem langt med tolmod, og til sist fekk vi b\u00e5de bord, mat og drikke. Og det var vel eigentleg alt som skjedde denne siste dagen p\u00e5 WILA 9<\/p>\n \u00c5 slik g\u00e5r nu dagan \u2026.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" S\u00e5 vart det alts\u00e5 amerikatur ogs\u00e5 i \u00e5r, denne gongen i form av konferanse i Wisconsin og deretter ei vekes tid med feltarbeid her i omr\u00e5det. Og som vanleg b\u00f8r dette bli moro! Etter litt panisk pakking m\u00e5ndagskvelden kom eg … Les videre