I dag hadde eg endelen ein litt roleg start p\u00e5 dagen, avtalen med Kristin var \u00e5 m\u00f8tast til frukost klokka 8. Og for \u00e5 teste risikoviljen min la eg meg utan \u00e5 stille vekkarklokka. Og det fungerte jo det, klokka kvart p\u00e5 \u00e5tte vakna eg heilt av meg sj\u00f8lv og med god margin. Under frukosten dukka det opp fleire wilaistar som vi prata med, og vi hadde eigentleg eit par timar \u00e5 fylle f\u00f8r vi m\u00e5tte sjekke ut og kunne sette kursen mot flyplassen i Minneapolis. Kristin hadde som vanleg veldig mykje \u00e5 gjere, s\u00e5 for henne var det neppe eit problem \u00e5 fylle tida, og eg hadde ogs\u00e5 ting \u00e5 gjerne, som \u00e5 snakke med dei heime og sende e-postar\/ringe til kontaktane mine ute p\u00e5 pr\u00e6rien. Og det er utruleg kor fort to timar g\u00e5r, s\u00e6rleg n\u00e5r ein ogs\u00e5 skal pakke. Klokka 11 m\u00f8ttest vi i resepsjonen, og der var det framleis wilaistar \u00e5 ta farvel med, og ved nonsleite kunne vi endeleg laste opp bilen og ved hjelp av GPS-en stake ut kursen vidare vestover. Turen var sv\u00e6rt s\u00e5 uproblematisk, og eigentleg mykje kortare enn eg hadde trudd \u2013 s\u00e5 eit gammalt pr\u00e6rieord er nok at godt selskap kortar turen.<\/p>\n
P\u00e5 flyplassen tok Kristin og eg avskil, ho skal heim til styrem\u00f8te og andre arbeidsoppg\u00e5ver, medan m\u00e5let mitt er avgrensa til \u00e5 kome meg til Westby. Vegen vidare s\u00f8rover var udramatisk; lite trafikk, vakkert ver og Beatles p\u00e5 radioen gjorde at eg utan problem kom meg s\u00f8rover til Rochester og etter kvart p\u00e5 Interstate 90 som lett tok meg til La Crosse, og deretter Westby. Ein liten pitchstop i La Crosse for \u00e5 skaffe seg \u00abp\u00e5ss\u00e5\u00bb, dvs. litt t\u00f8rrmat h\u00f8yrde ogs\u00e5 med. Den siste etappen av turen gjekk greit, men var ogs\u00e5 litt trist. Coon Valley, ein liten norskamerikansk sm\u00e5by p\u00e5 vegen til Westby, har vore r\u00e5ka av flaum no i haust, og framleis er dette veldig tydeleg. Vatnet sto fleire meter oppetter husveggane, og det vil nok ta lang tid f\u00f8r alle spor etter dette er sletta. Rett nok var vegen farbar no, men dette var eit isolert omr\u00e5de men det sto p\u00e5 som verst. Og forsikringa til folk tek ikkje ansvar for slikt. Kort sagt, s\u00e5 er dette ille.<\/p>\n
Vel framme i Westby tok eg inn p\u00e5 trauste Old Towne Inn, det er ikkje akkurat Hilton, men det f\u00e5r duge for nokre netter. Rommet er greitt nok, sj\u00f8lv om eimen av eksotisk matlukt i gangane er sterk, ein kan berre tr\u00f8yste seg med at sj\u00f8lv om indisk mat er ille nok, s\u00e5 hadde det sikkert vore verre med stank av sur lutefisk.<\/p>\n
Klokka sju hadde eg avtale med Larry, Geri, Ron og Sandra p\u00e5 restauranten her, og det var som vanleg veldig triveleg \u00e5 m\u00f8te dei alle igjen. Og tradisjonen tru satsa eg p\u00e5 \u00abwalleye\u00bb, noko som var eit godt val. Etter eit par timar reiste dei alle kvar til sitt, eg tusla p\u00e5 rommet, og s\u00e5 mykje meir er det vel ikkje \u00e5 berette.<\/p>\n
Og slik g\u00e5r nu dagan p\u00e5 pr\u00e6rien \u2026..<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
I dag hadde eg endelen ein litt roleg start p\u00e5 dagen, avtalen med Kristin var \u00e5 m\u00f8tast til frukost klokka 8. Og for \u00e5 teste risikoviljen min la eg meg utan \u00e5 stille vekkarklokka. Og det fungerte jo det, klokka … Les videre