Nede i Glenwood bles det veldig, ja s\u00e5 kraftig at vi kanskje trur at vi fekk ein aldri s\u00e5 liten bulk av nabobild\u00f8ra p\u00e5 parkeringsplassen ved motellet. For det var verkeleg krefter p\u00e5 gang, og Lykke fekk seg ein god trykk i trynet da d\u00f8ra hans starta opp heilt p\u00e5 eiga hand. P\u00e5 veg opp til Fargo regna det rimeleg godt, og no er det kl\u00e5rver, men kaldt. Alts\u00e5 minusgradar, men eigentleg ikkje noko dramatisk. Men n\u00e5r vi for eit par dagar sprada rundt i t-skjorte kjem no b\u00e5de boblejakke og sixpencehuva til sin rett \u2013 og vel s\u00e5 det, eg frys lett her p\u00e5 flatlandet. I dag hadde vi avtale om \u00e5 m\u00f8te ein gjeng norskspr\u00e5klege karar oppe i Ulen, MN, og det m\u00e5tte skje etter \u00abmiddag\u00bb, for i denne delen av verda er det best \u00e5 ete \u00abmiddag\u00bb heime, og det skal naturlegvis skje \u00abklukka t\u00f8ll\u00bb. S\u00e5 derfor er det mest praktisk \u00e5 m\u00f8tast klokka eitt.
Vi brukte morgonen til lett kontorarbeid f\u00f8r vi sala opp Mazdaen, sette Ulen inn i GPSen og starta motoren. Ulen skulle ligge ein liten times tid unna, og som sv\u00e6rt lydige karar gjorde Lykke og Fromme akkurat som stemmen i GPS-en sa (dama i denne boksen har for anledninga f\u00e5tt namnet Hj\u00f8rdis). Og turen gjekk jo greitt den, og den hadde sikkert g\u00e5tt heilt glatt og uproblematisk om ikkje eg var fargeblind. For det var tydelegvis eit litt iltert raudlys som stod og blinka p\u00e5 dashbordet n\u00e5r vi bevega oss inn i Minnesota, eg vart merksam p\u00e5 denne gr\u00e5sjatteringa da vi passerte Rollag, og da skulle tanken vere nesten heilt tom medan vi framleis hadde mange mil igjen til Ulen, der det faktisk skulle vere to bensinstasjonar. Og eg skal ikkje nekte for at tanke p\u00e5 \u00e5 h\u00f8yre eventuelle kommentarar fr\u00e5 det n\u00e6re forskarmilj\u00f8et om at han derre Fromme skulle ha g\u00e5tt tom for bensin, ikkje var s\u00e6rleg tiltalande. Og dei siste kilometrane f\u00f8r Ulen sat eg stort sett og s\u00e5g p\u00e5 GPS-en og bensinm\u00e5laren. Vi klarte det, og sidan Ulen som sagt faktisk har to bensinstasjonar (og sv\u00e6rt lite anna av urbant st\u00e6sj), kunne vi faktisk nesten velte oss i rekkeviddeluksus gjennom \u00e5 kunne velje \u00e5 tanke i stasjonen p\u00e5 b\u00e5de venstre og h\u00f8gre sida.
Utafor Ulen-museumet stod det to gamle kjenningar og venta, tvillingane fr\u00e5 Flom, og ikkje lenge etter dukka den eine etter den andre opp slik at vi til slutt var seks spr\u00e5kmektige samla der. Igjen, s\u00e5 var dette i meste laget for oss to \u00e5 turnere, men kontakten v\u00e5r tok p\u00e5 seg rolla som underhaldar p\u00e5 venterommet, medan Alex og eg installerte oss i kvar del av lokalet. Og p\u00e5 dei fleste hadde vi alt bakgrunnsdata, og dermed slapp vi \u00e5 bruke tid p\u00e5 nettopp det. Den einaste nye var ein stuggudaling tidleg i 60-\u00e5ra, han var andregenerasjons innvandrar sidan mora hadde kome over som gift med ein norskamerikanar med r\u00f8ter i Tydalen. Og historia hans var noks\u00e5 interessant, han snakka noko som likna p\u00e5 bokm\u00e5l, men han hadde snakka (nesten?) berre tydaling til han var fire, deretter tok engelsken over, og han hadde lenge unng\u00e5tt \u00e5 snakke norsk til foreldra, sj\u00f8lv n\u00e5r dei snakka norsk til han. Men da han vart student, vart interessa hans for opphav og spr\u00e5k vekt igjen, og da hadde han alts\u00e5 l\u00e6rt seg eit meir normert talem\u00e5l. Men det var ogs\u00e5 tydeleg at han ikkje snakka eit andrespr\u00e5k, til det snakka han for godt. Og det er ogs\u00e5 godt \u00e5 sj\u00e5 at det enno finst \u00abunge\u00bb pr\u00e6rietalarar (og her ute p\u00e5 viddene vil eg hardnakka hevde at dei som er jamgamle med Beatles eller yngre, representerer eit \u00abungdomsspr\u00e5k\u00bb).
Vi fekk samla inn noks\u00e5 mykje data her, og eg trur ogs\u00e5 at kvaliteten denne gongen er betre enn det vi fekk samla i Glenwood. Tida g\u00e5r fort i godt lag, og dette var eigentleg f\u00f8rste dagen at det verkeleg svinga litt \ud83d\ude0a Men samtidig er det ogs\u00e5 eit sp\u00f8rsm\u00e5l om kapasiteten v\u00e5r: I gamle dagar brukte eg gjerne \u00e5 reise rundt fr\u00e5 farm til farm, og da tok eg meg veldig god tid p\u00e5 kvar \u2013 dermed klarte eg heller ikkje meir enn to om dag, ein f\u00f8r lunsj og ein etter. Men no pr\u00f8ver vi alts\u00e5 \u00e5 gjere unna seks p\u00e5 relativt kort tid, og det er jo veldig bra, men ogs\u00e5 krevjande \u2013 b\u00e5de mentalt (etter \u00e5 ha snakka med seks er det av og til umuleg \u00e5 hugse kven som har sagt kva, og derfor kan ogs\u00e5 oppf\u00f8lgingssp\u00f8rsm\u00e5la bli litt h\u00e5plause) og logistikkmessig (kor lenge skal ein kunne plage folk til berre \u00e5 sitje og vente?). Men utp\u00e5 tidlegkvelden var vi eigentleg ferdige, folk tok til \u00e5 bryte opp, og vi kunne ogs\u00e5 pakke saman \u00abstoffet\u00bb v\u00e5rt og lempe det inn i bilen. Vi tok avskil, med full tank og i sur vind og vakker solnedgang kunne vi kruse ut fr\u00e5 Ulen, passere de mindre kjente stadnamnet Hjelde-brusken (p\u00e5 h\u00f8grehanda) p\u00e5 veg mot motellet v\u00e5rt i Fargo (For det budde ein Hjelde-familie rundt Ulen). Og kvelden vart avslutta med eit m\u00e5l mat p\u00e5 den meksikanske restauranten og litt sm\u00e5prat p\u00e5 rommet f\u00f8r vi heilt tok kvelden.
Og slik g\u00e5r nu dagan p\u00e5 pr\u00e6rien.<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nede i Glenwood bles det veldig, ja s\u00e5 kraftig at vi kanskje trur at vi fekk ein aldri s\u00e5 liten bulk av nabobild\u00f8ra p\u00e5 parkeringsplassen ved motellet. For det var verkeleg krefter p\u00e5 gang, og Lykke fekk seg ein god … Les videre