Klokka halv fem i dag tidleg ringte vekketenesta Kari, og da var det ikkje anna \u00e5 gjere enn \u00e5 karre seg opp. Morgonstellet gjekk raskt unna sidan det ikkje var frukost enno, og i god tid f\u00f8r fem m\u00f8ttest vi tre i resepsjonen, taxien var ogs\u00e5 p\u00e5 plass. Og s\u00e5 tidleg p\u00e5 morgonen var det lite trafikk og vi var tidleg p\u00e5 flyplassen \u2013 alt s\u00e5g veldig lovande ut. Men det skulle raskt endre seg, for da vi skulle sjekke inn, ville dei sj\u00e5 passet mitt. Sv\u00e6rt sj\u00f8lvsikker opna eg den gule reisemappa mi der eg har alle reisedokumenta \u2013 med eitt unntak: passet mitt. Og utan pass kunne eg ikkje f\u00e5 bli med flyet, s\u00e5 dette var litt krise, og eg skal ikkje nekte for at det kokte litt i topplokket mitt, eg titta febrilsk igjennom veska mi, men passet var ikkje \u00e5 sj\u00e5. Og sidan eg hadde koffert og mange ting st\u00e5ande p\u00e5 hotellet, var eg noks\u00e5 sikker p\u00e5 at det m\u00e5tte vere der, og da var liksom l\u00f8pet k\u00f8yrt for min del. Men Kari og Ida insisterte p\u00e5 at eg m\u00e5tte leite godt igjennom sekken min, og p\u00e5 botnen av sekken dukka passet opp \u2013 s\u00e5 det vart tur p\u00e5 meg ogs\u00e5. Men det var ogs\u00e5 ei grei vaksenoppl\u00e6ring i viktigheita av \u00e5 halde styr p\u00e5 tinga sine!<\/p>\n
Flyturen til Pasadas gjekk veldig greitt, og i 9-tida kunne vi hente ut bilen v\u00e5r, ein Chevrolet (som kan h\u00f8yrast veldig fint ut, men som eigentleg ikkje var meir enn det m\u00e5tte vere). Vi kopla da opp GPS-en, og sanneleg virka han ogs\u00e5 her inne i Misiones, og med eit slikt hjelpemiddel var det lett \u00e5 finne fram til Ober\u00e1. Vegane var ogs\u00e5 gode, s\u00e5 dei drygt 100 km gjekk unna p\u00e5 vel ein time. Og byen var i det store og heile slik eg hugsa han, og det var lett \u00e5 finne fram til hotellet. Dette ser eigentleg ut som ein liten landsby, byen ligg i eit noks\u00e5 bakkete landskap, og trafikken i gatene gir absolutt ikkje inntrykk av anna enn at dette m\u00e5 vere ein sm\u00e5by. Men det skal alts\u00e5 bu over 100.000 her, og det er faktisk vanskeleg \u00e5 forst\u00e5.<\/p>\n
Etter \u00e5 ha sjekka inn og f\u00e5tt oss litt mat, var det p\u00e5 tide \u00e5 sj\u00e5 innom den svenske kyrkjegarden s\u00f8r for byen. Denne fann vi lett, men her dukka det ogs\u00e5 opp eit problem: Dei siste 20 \u00e5ra har eg berre hatt tilgang p\u00e5 sentrall\u00e5s p\u00e5 bilen, og dersom det ikkje er ein knapp p\u00e5 n\u00f8kkelen ein berre trykker p\u00e5 for \u00e5 l\u00e5se alle d\u00f8rene, s\u00e5 er det elles nok \u00e5 l\u00e5se d\u00f8ra p\u00e5 f\u00f8rarsida. Det er ikkje nokon knapp p\u00e5 biln\u00f8kkelen v\u00e5r no, derfor har eg vridd n\u00f8kkelen i bild\u00f8ra i tru p\u00e5 at eg da l\u00e5ser alle d\u00f8rene. Men no forsto eg at det ikkje er slik her, f\u00f8rard\u00f8ra kunne eg l\u00e5se p\u00e5 denne m\u00e5ten, men ikkje dei tre andre. Og da vart det mykje toppkompetent spekulering utan at vi klarte \u00e5 l\u00f8yse g\u00e5ta. Vi vart da samde om at Kari og Ida skulle sj\u00e5 p\u00e5 kyrkjegarden medan eg venta i bilen og grubla over dette mysteriet. Heldigvis kunne eg etter ei stund melde \u00ab\u03b5\u1f55\u03c1\u03b7\u03ba\u03b1\u00bb, men dette var i h\u00f8gste grad «etter ei stund», og l\u00f8ysinga var ikkje heilt intiutivt: Samtidig skal eg ikkje geniforklare meg\u00a0 berre fordi eg no klarer \u00e5 l\u00e5se ei skarve bild\u00f8r \u2013 s\u00e5 dette representerte sj\u00f8lvsagt ikkje eit vitskapleg kvantesprang, men lell \u2026\u2026<\/p>\n
Etter denne storhendinga, var det p\u00e5 tide \u00e5 bes\u00f8ke svenske Erik, som bur eit stykke utanfor byen her. Vi sleit litt med \u00e5 finne fram, og vegane var ikkje heilt prima, for \u00e5 seie det mildt. Dette er frykteleg humpete og d\u00e5rlege jordvegar, og sj\u00f8lv med roleg fart fekk Ida i baksetet verkeleg rista seg. Men vi fann fram til slutt, og denne svensken bur p\u00e5 ein flott plass langt unna det vi skandinavar er vane med \u00e5 rekne som sivilisasjonen. Her var telefonsignala elendige, internett og TV skulle heller ikkje vere s\u00e5 fryktelege mykje betre.<\/p>\n
Erik viste oss verkstaden sin da vi kom, og det var interessante saker som verkty og teknisk utstyr av ymse slag. Her kunne han drive med veldig mykje rart, inkludert smedarbeid. Og akkurat no arbeidde han med ulike innretningar som kunne brukast ute i rurale str\u00f8k til \u00e5 produsere straum. Vi vart med inn i huset hans, og etter litt innleiande sm\u00e5prat var det Ida sin tur til \u00e5 sleppe til, og i nesten to timar kunne desse to svenskane sitje i fred og ro og prate svensk. Litt tid til s\u00e5kalla \u00abgames\u00bb var det ogs\u00e5, s\u00e5 i seks-tida kunne vi returnere til hotellet igjen.<\/p>\n
Vi er vel eigentleg litt slitne, blandinga jetleg og korte netter kostar. Men ein matbit m\u00e5tte vi likevel ha f\u00f8r vi tok kvelden. Det viser seg at ein finsk spr\u00e5k-kollega er her i Ober\u00e1 akkurat no for \u00e5 drive feltarbeid, og vi avtalte \u00e5 m\u00f8te henne. S\u00e5 resten av kvelden gjekk med til hygge og fagprat (og snittflata mellom desse to m\u00e5 nok seiast \u00e5 vere stor) i sommarnatta.<\/p>\n
Og slik g\u00e5r nu dagan her i Misiones\u2026..<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Klokka halv fem i dag tidleg ringte vekketenesta Kari, og da var det ikkje anna \u00e5 gjere enn \u00e5 karre seg opp. Morgonstellet gjekk raskt unna sidan det ikkje var frukost enno, og i god tid f\u00f8r fem m\u00f8ttest vi … Les videre