Dette er alts\u00e5 siste dagen her i Ober\u00e1 for denne gongen, og som det kanskje har g\u00e5tt fram, s\u00e5 har vi hatt det veldig fint her. I dag har vi berre ein avtale, deretter har vi nokre timar til \u00e5 gjere ingenting f\u00f8r flyet gjekk i kveldinga. Eg kom meg opp litt f\u00f8r \u00e5tte for \u00e5 f\u00e5 meg frukost, deretter var det berre \u00e5 pakke saman tinga mine for \u00e5 sjekke ut fr\u00e5 hotellet, og drygt halv ti (pluss, pluss, pluss) var vi klare for \u00e5 leite etter den neste (og siste) informanten; ho skulle vente p\u00e5 oss i det nordiske huset i Parque de las Naciones. Eg trudde kanskje at eg hadde ei lita aning om kor dette kunne vere, men det hadde eg absolutt ikkje \u2013 eg k\u00f8yrde rundt litt etter geh\u00f8r, og det var absolutt ikkje oppskrifta til suksess: Til slutt m\u00e5tte eg krype til det sure eplet og stoppe for \u00e5 sp\u00f8rje etter vegen, og eg kan ikkje seie anna enn at eg fekk bekrefta at intuisjonen min p\u00e5 ingen m\u00e5te er til \u00e5 lite p\u00e5. S\u00e5 det tok tid \u00e5 finne fram til denne plassen. Men etter litt om og men fann vi endeleg Parque de las Naciones, og sj\u00f8lv om dette er eit noks\u00e5 stort omr\u00e5de, kunne vi ogs\u00e5 til slutt finne dette skandinaviske huset. Og der stod det ei godt vaksen kvinne og venta p\u00e5 oss; det er veldig lenge sidan eg har f\u00e5tt ein slik stor og inderleg bamseklem som eg fekk her.
Etter bamseklemminga gjekk vi inn i huset (som no i varmen var veldig svalt) og sm\u00e5prata litt f\u00f8r datainnsamlinga starta. Prosedyren v\u00e5r no er at vi snakkar litt om laust og fast f\u00f8r vi s\u00e5 p\u00e5 ulike m\u00e5tar pr\u00f8ver \u00e5 dokumentere den spr\u00e5klege bakgrunnen til informanten. Siste delen av datainnsamlinga g\u00e5r s\u00e5 p\u00e5 \u00e5 gjere ulike elisiteringsoppg\u00e5ver, og nokre klarer dette d\u00e5rleg, mens andre klarer det veldig bra. Denne dama h\u00f8yrer absolutt til den siste gruppa, og vi hadde ei veldig fin stund saman med henne. Etter at ho var ferdig med \u00abeksamensoppg\u00e5vene\u00bb v\u00e5re (som ho bestod med laud [for \u00e5 bruke Seip og Selmer sitt m\u00e5leinstrument]), var det tid for ei lita omvising i denne \u00ablandsbyen\u00bb. Og ja. det skal veldig mykje til for at ein i slike samanhengar ikkje skal bli imponert og forst\u00e5 kor viktig etnisk bakgrunn er for lokalsamfunnet, og det fine her er at ulik etnisk bakgrunn er grunnlag for samarbeid, og ikkje for konflikt.
Etter denne omvisinga m\u00e5tte vi g\u00e5 kvar til v\u00e5rt, og eg m\u00e5 berre innr\u00f8mme at det var litt vemodig \u00e5 ta avskil med denne lettliva og vitale dama, og ikkje heilt overraskande vart det ein ny, god bamseklem.
Dermed var vi ogs\u00e5 ferdige med feltarbeid i dette str\u00f8ket og kunne bruke dagen som litt turistar. Etter eit m\u00e5l mat sette vi kursen mot ein foss som skulle vere ein skikkeleg turistattraksjon. Og det var mykje folk der, men dei var der prim\u00e6rt p\u00e5 piknik, for sj\u00f8lve fossen var ikkje rare greiene, eit vass-sikkel som sendte nokre dr\u00e5par ned ei bergside. Men vi fekk i det minste slege ihel ein time p\u00e5 dette ogs\u00e5. Deretter k\u00f8yrde vi til flyplassen, fekk levert bilen og sjekka inn. Og flyturen tilbake til Buenos Aires gjekk ogs\u00e5 fint, sj\u00f8lv om det no er veromslag i lufta og det rista til tider relativt godt under flyreisa \u2013 s\u00e5 godt at dei ikkje ville ut med serveringstralla, sa dei. Og i skikkeleg regnver kunne vi finne n\u00f8dhamn i hotellet v\u00e5rt igjen.
Og slik g\u00e5r nu dagan her s\u00f8r for ekvator\u2026<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dette er alts\u00e5 siste dagen her i Ober\u00e1 for denne gongen, og som det kanskje har g\u00e5tt fram, s\u00e5 har vi hatt det veldig fint her. I dag har vi berre ein avtale, deretter har vi nokre timar til \u00e5 … Les videre