I dag m\u00e5tte vi opp i rett tid, for Marie, June og eg skulle reise opp til Salta, der vi skal m\u00f8te to norskspr\u00e5klege br\u00f8r. Flyet skulle g\u00e5 i 9-tida, og vi m\u00e5tte ogs\u00e5 sjekke ut fr\u00e5 hotellrommet f\u00f8r vi reiste. Taxien kom presist, og vi hadde veldig god tid da vi kom til flyplassen \u2013 sj\u00f8lv om k\u00f8en i skranken var veldig lang og gjekk veldig seint. Men da hadde eg i det minste tid til \u00e5 sjekke at eg hadde med meg passet, og det hadde eg heldigvis – etter litt grundig leiting. Sidan vi m\u00e5tte sjekke ut fr\u00e5 hotellet f\u00f8r frukost, var flyplassen staden \u00e5 f\u00e5 seg ein matbit medan vi venta. Men s\u00e5 er det eitt eller anna med tempoet p\u00e5 slike stader. Ein skulle jo tru at p\u00e5 ein flyplass veit dei at folk gjerne har litt d\u00e5rleg tid og at det derfor er lurt \u00e5 ha litt tempo i serveringa. Men slik tenker dei tydelegvis ikkje her \u2013 vil folk ha mat, s\u00e5 f\u00e5r dei sanneleg kome i god tid, viss ikkje, s\u00e5 f\u00e5r det heller vere. S\u00e5 det som ein gong var god tid vart plutseleg d\u00e5rleg tid f\u00f8r vi hadde f\u00e5tt serveringa. Men vi rakk det med margin, og flyreisa p\u00e5 to timar gjekk heilt utan dramatikk.<\/p>\n
I Salta vart vi m\u00f8tt av Anders, ein kar midt i 60-\u00e5ra som saman med broren vaks opp med norsk heime. Og denne karen hadde lagt planane for oss, f\u00f8rst vart vi tekne til hotellet, der vi sjekka inn. Deretter var det tid for litt mat og litt \u00abaleinetid\u00bb f\u00f8r han litt utp\u00e5 ettermiddagen kom og henta oss igjen og tok oss til huset som han har her i byen, for no skulle vi f\u00e5 m\u00f8te broren Tore. Og Tore er ein pratsam kar av det litt \u00abgamle\u00bb typen, ein kar som liker \u00e5 fortelje, og som ogs\u00e5 er god til \u00e5 snakke norsk. Og i to timar snakka vi med Tore, og han baud p\u00e5 seg sj\u00f8lv. Men Tore er ein mann som snart er 80, og han hadde eit par timar \u00e5 k\u00f8yre f\u00f8r han var heime, s\u00e5 derfor braut han opp i sju-tida. Neste post p\u00e5 programmet var fjelltur: Anders ville ta oss med opp p\u00e5 ein fjelltopp og utsiktspunkt der vi kunne f\u00e5 fullt utsyn over byen. Men det var det tydelegvis mange andre som hadde tenkt ogs\u00e5, s\u00e5 det var fullt trafikk-kaos oppe p\u00e5 toppen. Her slutta vegen plutseleg, og da var det om \u00e5 gjere \u00e5 pr\u00f8ve \u00e5 lirke bilen rundt utan \u00e5 bulka alt for mange av dei andre bilane som var der. Men utsikta var flott, det m\u00e5 eg seie. Og n\u00e5r ein k\u00f8yrer rundt i gatene her, er det lite som minner om ein storby slik ein vanlegvis kjenner desse, men no i kveldinga s\u00e5g vi lyset som skein over eit veldig stort omr\u00e5de, og f\u00f8rst da forst\u00e5r ein at dette er ein by med rundt 600.000 innbyggjarar. S\u00e5 var det tid for litt mat igjen, og dette vart ordna enkelt med ein take-away-pizza heime hos Anders. Og deretter vart vi skyssa tilbake til hotellet. Det vil seie, ungdommen var slitne og ville legge seg, s\u00e5 for dei var dette siste post p\u00e5 programmet. Men det er ein folklore-festival i gata her, og det ville eg gjerne sj\u00e5 litt n\u00e6rare p\u00e5 f\u00f8r eg tok kvelden. S\u00e5 eg rusla meg ein liten tur for \u00e5 h\u00f8yre p\u00e5 den lokale folkemusikken og sj\u00e5 p\u00e5 dei som dansa. Det var artig \u00e5 oppleve, men samtidig er det tidleg dag i morgon, og derfor var eg fornuftig og gjekk og la meg f\u00f8r det vart s\u00e5 alt for seint.<\/p>\n
Og slik g\u00e5r nu dagan \u2026.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
I dag m\u00e5tte vi opp i rett tid, for Marie, June og eg skulle reise opp til Salta, der vi skal m\u00f8te to norskspr\u00e5klege br\u00f8r. Flyet skulle g\u00e5 i 9-tida, og vi m\u00e5tte ogs\u00e5 sjekke ut fr\u00e5 hotellrommet f\u00f8r vi … Les videre