S\u00e5 er det ein ny dag her p\u00e5 pr\u00e6rien, og finveret er det same. Og n\u00e5r eg ser ut av motellrommet, er det lett \u00e5 sj\u00e5 at hausten er p\u00e5 gang: lauvet tek s\u00e5 sm\u00e5tt til \u00e5 bli gult, og lufta er veldig kl\u00e5r. Dagen starta sv\u00e6rt roleg, eg l\u00e5g fram mot sju f\u00f8r eg stod opp, jobba s\u00e5 litt med diverse \u00abkontorting\u00bb f\u00f8r det var frukost. Og frukosten her p\u00e5 AmericInn er som det bruker \u00e5 vere p\u00e5 slike plassar; mykje s\u00f8te sm\u00e5br\u00f8d, men ogs\u00e5 toast og vaffeljarn, og da blir det gjerne dei to siste. Med juice og kaffi til. Klokka 10 hadde vi avtale med to trauste karar, og denne gongen her p\u00e5 hotellet. No tok vi oss tid til \u00e5 gjere utstyret klart, og karane kom veldig presist, slik dei bruker \u00e5 gjere i desse delane av verda. Gordon hadde teke vegen fr\u00e5 Ulen, medan David var kortreist fr\u00e5 Fargo. Og igjen kan David p\u00e5 nittito levere varene, og samtalen og elisiteringa med han var uvanleg lett.
Gordon har mindre spr\u00e5kleg kompetanse, og dermed ogs\u00e5 sj\u00f8lvtillit. Og n\u00e5r slike straks melder at dei helst vil snakke engelsk, s\u00e5 veit ein jo kva veg det g\u00e5r\u2026. Men ja, dette kunne heilt klart ha vore verre, og som vanleg var det veldig triveleg \u00e5 snakke med desse to. Og sidan dei var to, s\u00e5 kunne vi ogs\u00e5 ta mindre pausar og g\u00e5 til resepsjonen for \u00e5 sm\u00e5prate litt medan den andre var under behandling. Kort sagt, for meg var dette eit godt gjensyn. Utruleg nok har David delvis aner til Vang p\u00e5 Inder\u00f8ya, noko eg ogs\u00e5 har, s\u00e5 her er det kanskje litt \u00e5 grave i med tida \ud83d\ude0a
Etter at vi hadde teke avskil med desse to trauste \u00abnorskerane\u00bb, s\u00e5 bestemte vi oss for \u00e5 g\u00e5 p\u00e5 meksikansk restaurant for \u00e5 f\u00e5 oss litt mat, noko som gjorde godt, Deretter vart det litt \u00abkontorarbeid\u00bb f\u00f8r vi bestemte oss for \u00e5 krysse \u00ablina\u00bb for \u00e5 sj\u00e5 \u00abHjemkomst-museet\u00bb. Sj\u00f8lvsagt m\u00e5tte jo det vere stengt da vi kom dit, med stavkyrkja fekk vi med oss. Vi (kanskje mest eg) hadde ogs\u00e5 lyst til \u00e5 sj\u00e5 Ivar Aasen-statuen p\u00e5 Concordia college, men denne viste seg \u00e5 vere ur\u00e5d \u00e5 finne, vi leitte litt, men n\u00e5r sant skal seiast, s\u00e5 anstrengde vi oss kanskje ikkje s\u00e5 veldig.
Deretter vart det ei tur til \u00abgrosserist\u00e5ret\u00bb for \u00e5 f\u00e5 tak i litt \u00abp\u00e5ss\u00e5mat\u00bb, og kvelden gjekk deretter med til \u00e5 ete noko av dette p\u00e5 \u00abpikev\u00e6relset\u00bb til Sophia, samtidig som vi prata og h\u00f8yrde litt p\u00e5 musikk. Men denne forbaska \u00abjet-leggen\u00bb sit i og det vart ein tidleg kveld.
Og slik g\u00e5r nu dagan her i dette merkelege landet\u2026.<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
S\u00e5 er det ein ny dag her p\u00e5 pr\u00e6rien, og finveret er det same. Og n\u00e5r eg ser ut av motellrommet, er det lett \u00e5 sj\u00e5 at hausten er p\u00e5 gang: lauvet tek s\u00e5 sm\u00e5tt til \u00e5 bli gult, og … Les videre