Da eg la meg i g\u00e5r levde eg i den villfaringa at eg hadde eit nettm\u00f8te i dag klokka sju. S\u00e5 eg sette p\u00e5 vekkarklokka (for f\u00f8rste gongen her ute p\u00e5 pr\u00e6rien) med tanke p\u00e5 dette. Og like f\u00f8r sju vakna eg av stemmen til godguten Donald, som var p\u00e5 nyheitene og tydelegvis held tale i Knesset. Hadde eg f\u00e5tt sove vidare utan dette spetakkelet p\u00e5 radioen, s\u00e5 hadde eg kanskje vurdert Donald som ein verdig kandidat til Nobel-prisen, men no, etter denne brutale vekkinga, er eg sv\u00e6rt i tvil. Veldig i tvil, faktisk. \u00c5kke som, dette m\u00f8tet eg trudde at eg hadde, er sj\u00f8lvsagt i neste veke, s\u00e5 eg kunne jo eigentleg med godt samvit ha sove vidare. Men eg er ein god og vel halvgammal mann, og evnen til \u00e5 sove p\u00e5 kommando, er veldig svekka. N\u00e5r eg f\u00f8rst har vakna, s\u00e5 er det vanskeleg \u00e5 f\u00e5 sove skikkeleg igjen. S\u00e5 n\u00e5r eg no f\u00f8rst var oppe, s\u00e5 kunne eg jo like godt st\u00e5 opp, s\u00e5 eg tusla bort til matsalen. Eg ordna meg vaffel og kaffi, og ei kort tid etter kom ogs\u00e5 David tuslande. Og det gjekk heller ikkje s\u00e5 lang tid f\u00f8r heile feltarbeidsgruppa var samla.
Dagen i dag startar ikkje med feltarbeid f\u00f8r klokka to, s\u00e5 vi hadde det meste av morgonen for oss sj\u00f8lv. F\u00f8rste stopp p\u00e5 programmet var sj\u00f8lvsagt Dave\u2019s guitars i 3rd street. Og igjen leverer verkeleg Dave varene, for ein slik gitarbutikk skal ein leite lenge etter. Eg trur ogs\u00e5 at \u00abv\u00e5r\u00bb David syntest at dette var ein heilt grei n\u00e6rbutikk, eg h\u00f8yrde i alle fall ingen teikn til mishagsytringar over \u00e5 m\u00e5tte bruke ein liten time her. Sophia klaga heller ikkje over \u00e5 m\u00e5tte surre rundt mellom reolar av gitarar av ymse slag; meter p\u00e5 meter p\u00e5 meter. Frykteleg mange gitarar. Pluss nokre til. Ein kan vanskeleg seie anna en at ho viste stor empati med to strengeleiktullingar som no var p\u00e5 det svenskane ville kalle \u00abgubbdagis\u00bb.
Men kor lenge kan to gubbar vere p\u00e5 \u00abdagis\u00bb? Etter \u00e5 ha sett p\u00e5 dette vidunderet av ein butikk gjekk vegen vidare til Norskedalen. Veret i dag er veldig flott, s\u00e5 turen opp mot Coon Valley var veldig vakker. Og her er eg nesten lommekjend, og minnet mitt samsvarte ogs\u00e5 med den verkelege ruta, s\u00e5 behovet for digital hjelp var ikkje-eksisterande (heldigvis, med tanke p\u00e5 kor mange gonger eg har vore her). Vel framme ved Norskedalen-museet, fornya eg medlemskapet mitt f\u00f8r vi tusla igjennom utstillinga og ikkje minst sj\u00f8lve utemuseet, samlinga med mange gamle hus. \u00c5 kome til Norskedalen er nesten som \u00e5 kome heim igjen. Da eg var i dette omr\u00e5det p\u00e5 1980-talet var eg innom her nesten kvar dag, og da sat det alltid nokre trauste \u00abnorskerar\u00bb p\u00e5 benken framfor inngangen og \u00ablaga\u00bb norsk. I dag var benken tom, og det er sikkert litt symptomatisk: Spr\u00e5ket er dessverre p\u00e5 god veg til \u00e5 forsvinne. Men vi hadde god tid til \u00e5 g\u00e5 rundt og f\u00e5 eit inntrykk av kva dei kan by p\u00e5 her, og det er eigentleg ganske imponerande. Museet i Decorah har sikkert femti gonger s\u00e5 mange dallar, kovlar, tiner og kister, men n\u00e5r det gjeld gamle hus, s\u00e5 ligg ikkje Norskedalen langt etter (og det er ikkje noko eg seier berre fordi eg nettopp har betalt medlemsskapet mitt igjen i Norskedalen). Dette er verkeleg bra!
Detter venta Westby og ein matbit p\u00e5 Subway (einaste plassen som var open) f\u00f8r vi etter litt famling klarte \u00e5 finne dette bymuseet der vi no dei neste par dagane skal opprette studio. Denne gongen har vi f\u00e5tt stor hjelp fr\u00e5 Kathy, ho har b\u00e5de funne fram til folk og var ogs\u00e5 med og skysse nokre av dei fram og tilbake til «studioet». Storveges!
Vi rigga oss til inne i dette huset, og snart kom det folk rekande som var klare for litt norskprat. Og dette vart veldig moro. Vi hadde i l\u00f8pet av ettermiddagen fire par under behandling, og dei snakka godt alle saman. Og n\u00e5r vi er i datainnsamlingsmodus, s\u00e5 gl\u00f8ymer vi lett tid og stad, og det vi opplever, blir lett blanda til ei salig miks, og det er vanskeleg \u00e5 i minnet halde den eine samtalen fr\u00e5 den andre.
Carol var eit nytt andlet, medan Buddy er ein uvanleg traust farmar som eg har m\u00f8tt mange gonger. Likeins var Howard ny, medan Kristina er ei eg har m\u00f8tt fleire gonger. Og her m\u00e5 det seiast at s\u00e6rleg den siste er unik, ho var vel nyf\u00f8dd (utan at eg har drive med finrekning) rundt den tida da salige Armstrong som f\u00f8rstemann (damer var jo ikkje sett p\u00e5 som kapable til slikt p\u00e5 den tida) sette foten sin p\u00e5 m\u00e5nen.
Etter ein slik hektisk dag med feltarbeid og to \u00abproduksjonsliner\u00bb for intervju, elisitering og opptak – og ikkje minst mykje tullprat – reiste vi ned til La Crosse, og her hadde vi to viktige \u00e6rend: \u00e5 helse p\u00e5 Larry og \u00e5 kj\u00f8pe minnekort (i tillegg til litt mat og slikt, men det siste er veldig sekund\u00e6rt for oss pr\u00e6rielingvistar). Eg visste noks\u00e5 grovt kor Larry budde, men eg m\u00e5tte jo sj\u00f8lvsagt banke p\u00e5 feil hus f\u00f8r eg fann fram. Og Larry er den same gamle, ivrig etter \u00e5 snakke og ogs\u00e5 veldig hjelpsam. Det var veldig godt \u00e5 sj\u00e5 han igjen og bli omtala som \u00abbror min\u00bb: for om eg som einebarn skulle ha hatt ein bror, s\u00e5 ville eg sv\u00e6rt gjerne ha hatt ein som Larry. Og Larry stiller ogs\u00e5 opp til f\u00f8rste heat i morgon, og det er veldig bra. Etter \u00e5 ha takka for oss, gjekk turen til Walmart like ved; vi m\u00e5tte ha minnekort til kamera. Her raska eg ogs\u00e5 med meg ein liten pakke grillp\u00f8lser slik at eg kunne lage meg ostesm\u00f8rbr\u00f8d p\u00e5 rommet (som har mikro); resultatet var dessverre litt som frykta, det vart mat, men det var ikkje s\u00e5 frykteleg godt. Men som pr\u00e6rielingvist kan ein vanskeleg vere kresen, her p\u00e5 dei store viddene m\u00e5 ein berre ta imot og vere glad for det ein f\u00e5r, b\u00e5de i n\u00e6ringsvegen og n\u00e5r det gjeld datamateriale.
Kvelden vart igjen runda av med ei lita samling p\u00e5 «pikev\u00e6relset» til Sophia, der vi oppsummerte dagen, plaga i oss litt \u00abSpotted Cow\u00bb og ikkje minst la planar for morgondagen.
Og slik g\u00e5r nu dagan her ute \u2026.<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Da eg la meg i g\u00e5r levde eg i den villfaringa at eg hadde eit nettm\u00f8te i dag klokka sju. S\u00e5 eg sette p\u00e5 vekkarklokka (for f\u00f8rste gongen her ute p\u00e5 pr\u00e6rien) med tanke p\u00e5 dette. Og like f\u00f8r sju … Les videre