I dag har vi ein liten latmannsdag, vi har berre ein informant som vi skal m\u00f8te, og ho skal kome hit til hotellet ved nonsleitet, og da kunne vi endeleg ta det litt med ro fr\u00e5 morgonen av, og det var jo heilt gull etter nesten to veker prega av lett jetleg og noks\u00e5 intens aktivitet. Vi fekk ogs\u00e5 l\u00e5ne eit m\u00f8terom p\u00e5 motellet, s\u00e5 alt l\u00e5g til rette for ein fin og produktiv dag. Og dama, saman med dottera, m\u00f8tte til avtalt tid klokka 12. Denne dama var ogs\u00e5 godt vaksen, 96 \u00e5r eller s\u00e5, og da det i den innleiande samtalen kom fram at ho ikkje hadde teke p\u00e5 seg h\u00f8yreapparatet, s\u00e5 frykta eg det verste. Dessutan trudde eg av ein eller annan grunn at ho var austnorsk, men vel inne p\u00e5 m\u00f8terommet henta ho fram h\u00f8yreapparatet, og var pluteseleg veldig klar for \u00e5 snakke norsk. David skulle pr\u00f8ve \u00e5 g\u00e5 igjennom dette med samtykke, men slike ting brydde ho seg i liten grad om, ho var her for \u00e5 snakke norsk, og det gjorde ho verkeleg. Og det skulle ikkje s\u00e5 mange orda til f\u00f8r det gjekk tydeleg fram et dette var ein vestlending, med opphav i Sandnes og Nordfjord. Og dama snakka lenge og vel om oppveksten sin i det nordvestre hj\u00f8rnet av Nord Dakota og livet som l\u00e6rar. Kort sagt, det var moro \u00e5 h\u00f8yre p\u00e5 henne, og trass i h\u00f8g alder, s\u00e5 var ho kl\u00e5r og grei. Og om ho kanskje var \u00f8rlite rusten i starten, s\u00e5 gjekk det ogs\u00e5 lettare etter kvart. Dottera sat som sagt og s\u00e5g p\u00e5, og vi to gjekk under elisiterigsdelen ut for \u00e5 prate litt og ikkje forstyrre opptaket. Men da vi kom inn etter ei stund var dei alt ferdige der inne, oppg\u00e5vene passa nok ikkje s\u00e5 godt, dessutan tok ho til \u00e5 bli sliten av all snakkinga p\u00e5 norsk. Men det var tydeleg at ho hadde hatt ei fin stund saman med oss; vi vinka avskil og fann oss ein plass inne p\u00e5 hotellpuben, for no var det mattid. Deretter skulle ungdommane ut p\u00e5 shopping, medan eg tenkte \u00e5 arbeide. Men det gjekk ikkje meir enn h\u00f8veleg bra; sj\u00f8lv om motellet her er av dei betre, s\u00e5 er ikkje internettet optimalt, det er ustabilt og ein kan ofte bil kasta ut. Det gjer det vanskeleg b\u00e5re \u00e5 arbeide p\u00e5 nettet og kommunisere p\u00e5 e-post.
Det om var mest prek\u00e6rt no var \u00e5 etablere kontakt med Arlene i Glenwood, i tillegg til at eg hadde arbeidskrav \u00e5 rette. Rettinga gjekk d\u00e5rleg sidan nettet var ustabilt, men eg fekk da sendt ein e-post til Glenwood, og etter ei stund ogs\u00e5 svar derifr\u00e5 som var positivt, leiaren p\u00e5 museet skulle stikke innom Arlene og f\u00e5 den infoen vi treng, og da er det problemet l\u00f8yst, h\u00e5par eg.
Etter ei stund var ungdommane tilbake og kvelden avslutta vi med litt meir mat, og ogs\u00e5 litt prating p\u00e5 rommet til Sophia.
Og slik g\u00e5r nu dagan\u2026
<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
I dag har vi ein liten latmannsdag, vi har berre ein informant som vi skal m\u00f8te, og ho skal kome hit til hotellet ved nonsleitet, og da kunne vi endeleg ta det litt med ro fr\u00e5 morgonen av, og det … Les videre