I dag skulle vi ha to rundar med samtale, i tillegg til at vi skulle forflytte oss 4-5 timar s\u00f8raustover til Madison.
Det f\u00f8rste m\u00f8tet var med ei dame med ph.d., noko som er sv\u00e6rt uvanleg i pr\u00e6rielingvistikk-samanheng. Ho var andregenerasjons norskamerikanar som hadde vokse opp p\u00e5 farm i S\u00f8r-Dakota. Og no tek vi verkeleg til \u00e5 bli rutinerte, det g\u00e5r fort \u00e5 rigge utstyret, og sj\u00f8lve datainnsamlinga g\u00e5r ogs\u00e5 relativt raskt og utan mykje plunder og heft. Dessutan var denne dama i slutten av 60-\u00e5ra, og det hjelper ogs\u00e5, s\u00e5 dette gjekk greit p\u00e5 alle vis.
Deretter m\u00e5tte vi forflytte oss, og vi hadde god tid, sidan neste intervju var i to-tida, ikkje langt fr\u00e5 hotellet. P\u00e5 vegen dit stoppa vi p\u00e5 ein kvasi-mexikansk restaurant og fekk oss ein matbit. Vi hadde god tid til \u00e5 ete, og vi gjekk oss ogs\u00e5 ein liten tur i parken berre for \u00e5 f\u00e5 tida til \u00e5 g\u00e5, og sidan det var ein vakker haustdag med mange ulike fargar, var det fint \u00e5 vere ute. Men til slutt var klokka s\u00e5 mange at vi kunne k\u00f8yre bort til neste kontakt og banke p\u00e5 d\u00f8ra. Og dette var ei dame i 50-\u00e5ra som hadde vakse opp i Amerika, og som no var busett i Minneapolis. Ho hadde r\u00f8ter til Oslo, og fortalte om eit liv der ho arbeidde med \u00e5 berge spr\u00e5ket. Mellom anna dreiv ho ein norskspr\u00e5kleg barnehage i Minneapolis der m\u00e5let var at barn med norsk bakgrunn skulle f\u00e5 m\u00f8te spr\u00e5ket. Og det er jo absolutt ein fornuftig tanke. Ho hadde s\u00e5leis n\u00e6re band til Noreg, og ho \u00f8nskte ogs\u00e5 \u00e5 f\u00f8re det norske vidare til nye generasjonar. S\u00e5 f\u00e5r vi sj\u00e5 om ho lykkest med det.
Men alle slike m\u00f8te tek jo slutt, og etter eit par timar med intervju og elisitering, s\u00e5 m\u00e5tte vi takke for oss. Framfor oss no venta fire timar i bil ned til Madison. Og bilturen gjekk greitt, det er lite \u00e5 fortelje om fr\u00e5 den, kanskje med unntak av s\u00e5kalla \u00abroad kill\u00bb, alltid s\u00e5 ligg det ein ihelk\u00f8yrd vaskebj\u00f8rn her og der som ei slags kuskitruse i vegbanen. Skunk kan ein ogs\u00e5 sj\u00e5 p\u00e5 same m\u00e5te. Og s\u00e5 er det hjorten, som gjerne ligg stiv og maltraktert i vegkanten. Men i dag s\u00e5g vi ogs\u00e5 ein daud svartbj\u00f8rn i veggr\u00f8fta. Og da kan ein jo snakke om eksotisk fangst.
Madison var vakker no i kveldinga, og no hadde vi ogs\u00e5 f\u00e5tt oss eit bra hotell. Vi lever absolutt ikkje eit liv i luksus, derfor er det ogs\u00e5 litt flott av og til \u00e5 kunne koste p\u00e5 seg ei natt i eit ordentleg hotell. Vi avslutta dagen med \u00e5 g\u00e5 ut for \u00e5 f\u00e5 oss ein matbit, noko dei hadde rett rundt hj\u00f8rnet.
\u00c5 slik g\u00e5r nu dagan \u2026
<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
I dag skulle vi ha to rundar med samtale, i tillegg til at vi skulle forflytte oss 4-5 timar s\u00f8raustover til Madison.Det f\u00f8rste m\u00f8tet var med ei dame med ph.d., noko som er sv\u00e6rt uvanleg i pr\u00e6rielingvistikk-samanheng. Ho var andregenerasjons … Les videre