Måndag 5. november 2018: Glenwood, Spicer, Brooten, Willmar; Minnesota

I dag er siste dagen min med feltarbeid, og det står nok ikkje til å nekte for at eg ikkje heilt har hatt lykka med meg i eit og alt på denne turen, og det ha sjeldan stått lange køar av språkmektige norskamerikanarar ved mikrofonen min. Joda, det er framleis mange her som kan snakke norsk, men samstundes er det også veldig tydeleg at det tek til å tynnast ut i rekkene med folk som er flytande i ette gudegitte språket. Men slik er det berre, og betre blir det nok heller ikkje med tida. Vidare har eg lært at ein ikkje skal spøke med Kensington-steinen, runesteinen som den svenske svenske farmaren Ohman hevda å ha funne ute på «fila» si. For er det noko som ein ikkje skal tulle med her ute, så er det nettopp Kensington-steinen. Ja, og så Trump da, naturlegvis; sjølv om det også finst nokre frilynde her ute som kan finne på å kalle han Donald for eit «kålhuggu».

Eg starta dagen oppe på motellet i Glenwood, eg sov nokså lenge og klokka gjekk mot åtte før eg kom meg ut av senga. Og sidan eg hadde avtale først klokka eitt, hadde eg veldig god tid. Eg jobba litt på motellet før eg måtte sjekke ut der, deretter sat eg ei stund i resepsjonen og la litt planar for dei neste to dagane før eg reiste opp i byen for å få meg litt lunsj. Eg trudde at også den neste avtalen var i dette området, så eg tok meg god tid over djuptallerkenen med chili, og det var først da eg sette meg i bilen og skulle plotte inn adressa til den nye informanten at det gjekk opp for meg at eg ikkje skulle vere i Glenwood-området, eg skulle til Spicer, som ligg ein liten time unna. Dessutan kunne prærieskonnerten melde at det var uvanleg lite «gas» igjen på tanken. Litt småsveitt starta eg opp, stoppa i ein eller annan småby for å fylle drivstoff, og ein halvtime for seint kunne eg svinge inn framfor huset til denne nye informanten.

Han hadde også henta inn forsterking i form av ein gammal farmar som også snakka norsk. Karane var veldig ivrige etter å briljere med norskferdigheitene sine, men så var det denne snakkesalige kona da, som også gjerne ville ta del i samtalen, men som trass i norsk bakgrunn ikkje forsto eit kvekk av dette fremste av alle språk. Eg starta maskineriet, og trass i litt dårleg høyrsel og problem med trøndske palatalar og spørjeord, så gjekk jo samtalen rimeleg greitt – heit til kona blanda seg inn og ville vite kva vi snakka om. Da slo samtalen over til engelsk, og eg måtte da bruke tid på å få karane over til norsk igjen. Og slik gjekk det fram og tilbake ei lang stund. Karane ville gjerne snakke norsk, men så braut husfrua inn på nytt og ville vite kva vi snakka om, og da braut det heile saman igjen. Eg innbiller meg at det kanskje kan finnast andre prærielingvistar som kunne klare å setje skapet på plass, men akkurat det ligg nok dessverre ikkje i min natur. Så ville husfrua setje fram litt mat til oss, og da fekk vi nokre minutt med taletid, men konsekvensen av slikt er jo sjølvsagt at da måtte vi litt seinare avslutte for å kunne ete. Og ved matbordet var det også denne dama som dominerte, karfolka slapp nesten ikkje til. Ho hadde nemleg vore i Noreg ein gong, og der hadde ho sett mange endetidsteikn, både i form av mørklette muslimar og lommetjuvar. Og dette meinte ho samsvarte veldig godt med openberringa til Johannes. Og ho meinte også at det måtte vere frykteleg utrygt å vere i Noreg. Eg hadde litt lyst til å seie noko om drapsrater og skoleskyting i USA, men eg eg klarte å styre meg. Ei samla vurdering etter dette besøket var at neida, det var ikkje heilt katastrofe, men her var det opplagt meir språkstoff å hente.

Neste informant venta nede i Brooten (eller Bråten, som dei seier her), ein dryg halvtimes veg herifrå. Og Leslie var verkeleg slik eg vil ha dei – bortsett frå at han berre i liten grad høyrde – eller forsto kva eg spurde han om. Leslie har vore med på dette før, tidlegare har han vore med på dette i Sunburg saman med Janne, Eirik og Linn Irene for eit par år sidan. Han ville gjerne snakke om gamle dagar, og denne hallingen var ein kløppar til å snakke norsk. Han og kona hadde snakka norsk heile tida fram til ho døydde, og han meinte at både barna og barnebarna forsto norsk, sjølv om dei kanskje ikkje snakka det. Dette var ein herleg kar, og om han ikkje alltid høyrde og forsto kva eg spurde om, så ville han gjerne snakke. Og seansen vart avslutta med litt norsk-amerikansk musikk på grammofonplate, og Slim Jim var ein stor favoritt her i heimen.

Etter dette trivelege møtet, sette eg kursen ned til Willmar, der eg hadde tinga meg rom på Americinn, og det viste seg at dette er ein plass der eg har vore tidlegare, både Ipad og telefon logga seg inn heilt utan vidare. Og eg ser ikkje bort frå at eg også i 2016 hadde rom 206, det liknar frykteleg. Det som no står att, er å sikre materialet mitt ved å kopiere det over til harddisk før eg i morgon køyrer inn til Minneapolis. Da blir det ein dag med litt vandring i Mall of America, og sikkert også litt glaning på valvake-tv før eg onsdag kan sette meg på flyet austover og heim. Så om ikkje noko storveges skulle hende, blir dette det siste det siste innlegget frå denne turen.

Og sjølv om det ikkje vart samla inn så mykje materiale som eg i utgangspuntet hadde håpa på, så har eg hatt det veldig fint her, og om det skulle bli ein tur igjen, så er nok Glenwood ein plass der det bør gå an å leite litt vidare. Ute regnar det og bles, det er rett og slett ein sur haustkveld. Eg hadde eigentleg tenkt meg over til restauranten eit par hundre meter nedover gata her, men det var så surt at eg slo meg til på rommet med «påssåmat».

Og slik gjekk den siste dagen med feltarbeid her på prærien …..

Posted in Uncategorized | Comments Off on Måndag 5. november 2018: Glenwood, Spicer, Brooten, Willmar; Minnesota

Søndag 4. november 2018: Glenwood, Campbell, Vukku, Stiklestad og Starbuck, MN

Ein ny dag her på prærien, og eg fekk lura meg til ein ekstra time i senga no sidan dei  i natt  innførde vintertid her på prærien. Så i 8-tida (som eigentleg var 9) «spratt» eg opp (det var kanskje ikkje så mykje sprett i denne «sprettinga», men det er ei anna sak), og kunne etter kvart tusle ned i frukostsalen for å få meg mat. Og frukosten her er i præriesamanheng rimeleg bra; eg steikte meg vaffel, og med kaffi og Aftenposten på nettbrett til, så var eg etter kvart klar for nye eventyr. Eg hadde ingen avtale før klokka tre, så i formiddag ville eg inn til området rundt Campbell og Doran for å sjå området der gammalonkelen min Søren Hjelde først slo seg ned, og ikkje minst så på to Hjelde-graver som skal finnast her i området rund kyrkjene Vukku og Stiklestad. Vegen vestover gjekk gjennom nokså flatt landskap, og etter ein halvanna time, kunne eg starte leitinga mi. I fjor var eg også her på leit, men da fann eg ikkje anna en Vukku-kyrkja, nok som var interessant nok. Den gongen hadde eg jo håpa på at eg kunne kople meg på nettet på ein eller annan restaurant for å sjekke med Google maps, men sidan tilbodet av restaurantar er ikkje-eksisterande her, så vart det nærast som ei bomtur å rekne. Denne gongen var eg betre budd. Igjen fann eg lett fram til Vukku-kyrkja, og der hadde det vore gudsteneste, men dei fleste hadde reist heim da eg kom. Med det var tre «little old ladies» igjen, og eg kunne da spørje meg litt for, og eg fekk også ein liten titt innom kyrkjerommet – som nok må seiast å vere svært enkelt og utan særlege spor av ein norskheit. Men dei hadde eit stort bilde av Vuku-kyrkja i Verdalen, og det var litt rart å stå her på prærien og sjå eit bilete av kyrkja der dei fleste av farslekta mi har funne kvile, og der mor og far ein gong gifta seg. Damene kunne også fortelje at det nok sikkert kunne vere ein eller annan her ute som kunne litt norsk, særleg trekte dei fram ein meksikansk «hyrakar» som etter det dei sa var ein kløppar til å snakke norsk. Men så er det nok eingong slik at desse damene ikkje kunne snakke norsk, og om denne hyrakaren snakka norsk eller spansk, ja, det kunne dei nok ikkje vurdere. Uansett, han snakka i alle fall ikkje berre engelsk, det var dei samde om.

Eg spurde så etter den gamle kyrkjegarden, men dei var nok usikre på kor den låg. Det hindra dei derimot ikkje frå å kome med gode råd om kor eg burde leite. Snill som eg er, gjorde eg som damene sa, men det var ingenting å sjå i den leia som likna på det eg hadde sett på Google Maps. Eg snudde derfor og køyrde tilbake for å leite vidare, og inne i ein liten plass omkransa av nokre vindskeive tre fann eg endeleg denne gravplassen. Det var i høgste grad ein anonym gravplass, ut frå hjulspora på marka såg det mest ut til at ein her brukte å setje frå seg tunge traktorar. Men under nokre gamle tre, på ein liten lund med halvhøgt præriegras, fann eg nokre umerka trekors. Ingen hadde namn, men ut frå opplysningane til nettstaden findagrave.com, så skulle det kvile tretten her, og to av desse var altså «Baby Boy Hjelde», den eine fødd og død i 1892, den andre i 1894. Og med eit par unntak, var dei andre som ligg her også som småbarn da dei vart senka i jorda. Så sjølv om gravene ikkje var merkte, var det veldig rart å stå her og sanse litt på ulike «hardship» som utvandrarane møtte for over hundre år sidan.

Deretter køyrde eg ned til Stiklestad-kyrkja, som ligg berre nokre hundre meter unna. Heller ikkje dette var eit stort og brautande kyrkjebygg, og denne kyrkja er heller ikkje i bruk i dag. Men ut frå namna på gravsteinane kunne dette godt ha vore henta frå ein stad oppe i Verdalen.

Klokka gjekk mot eitt da eg returnerte, eg hadde ein ny avtale om intervju klokka tre. Og igjen tok prærieskonnerten meg gjennom eit uvanleg flatt landskap. På tur opp hadde eg passert Kensington, staden der «The Kensington rune stone» ein gong vart funnen – og der det no er ein «Rune stone park», men GPS-en ville ikkje den vegen, så da fekk det vere. Litt over to var eg tilbake i Starbuck, og med ein liten time igjen til neste intervju, hadde eg passe tid til å få meg litt mat. Igjen vart det solid præriemat, dvs. burgar, det var neppe heilt kalorifritt, men i det minste draup ikkje feittet av denne kjøttklumpen. Eigentleg trudde eg at også den neste avtalen var i Starbuck, men da eg sjekka lista mi, såg eg at det var i Glenwood. Eg sette adressen inn i GPS-en, men plassen der eg hamna (som var ein veldig stor vassdam utan hus) var opplagt ikkje rett plass. Så her får favorittdama til Larry tole litt kritikk. Men så har eg jo også GPS innebygd i bilen også, og denne visste tydelegvis betre. Så akkurat på tida kunne eg parkere framfor huset til to nye norskamerikanarar. Eg banka på, og eg forsto fort at dette neppe ville gi data som ville flytte forskingsfronten så veldig langt framover. Dette paret var pensjonerte lærarar, og dei hadde delvis lærd seg å snakke norsk på ulike kurs. Kona var definitivt i den kategorien, mannen kom eigentleg frå Milan, og han hadde vakse opp med norskspråklege foreldre, så han hadde høyrd mykje norsk, men mora ville helst at han skulle snakke engelsk, for ho var «skulmamma» og meinte at engelsk var viktigare enn norsk. I tillegg hadde dei invitert ein halling som dei møtte i kyrkja i dag tidleg. Og denne karen kunne heilt klart snakke norsk – problemet var at har berre delvis forsto meg. Interessant var det også å høyre at han lærde engelsk før norsk. Så i forskingssamanheng var nok det eg fekk ut av desse tre litt magert – det meste gjekk på engelsk. Men skitt au. Elles er eg ikkje i tvil om at det framleis er ein del i dette området som kan snakke norsk, utfordringa er vel helst å styre unna sesongen for harvest og hunting. Og i tillegg bør ein ha fleire kontaktar som kan hjelpe til med å få dei mest språkmektige «ut av skapet». Så kanskje neste gong ….

No i kveldinga sit eg på motellet og driv med kontorarbeid av ymse slag. Eg må også kopiere materialet mitt over på harddisken no i kveld. Og no har dei fleste «huntarane» sjekka ut og parkeringsplassen er nesten tom. Dei siste kveldane har det stått ein kvit pickup her med motoren i gang og ein kar ved rattet. Kva han eigentleg driv med i time etter time, kan eg jo berre spekulere i. Motellet er nesten nytt og romma er bra, så det er litt vanskeleg å forstå kvifor han finn meir trivsel i å sitje i bilen. Men han om det.

Og slik går nu dagan her på flatbygdene i vest…

Posted in Uncategorized | Comments Off on Søndag 4. november 2018: Glenwood, Campbell, Vukku, Stiklestad og Starbuck, MN

Laurdag 3. november 2018: Glenwood og Starbuck

I dag snødde det litt da eg stod opp klokka sju. Og så tidleg på dagen er det nesten heilt mørkt her ute, det er først i åtte-tida at det verkeleg lysnar. Og etter ein rask frukost her på motellet gjorde eg meg klar for å møte kontakten min, Aileen, på restauranten Ginger bread klokka kvart på åtte. Og sidan dette er i gåavstand, bestemte eg meg for å gå. Og det er jo ofte eit fornuftig val, men eg skal ikkje nekte for at eg manglar bukselommekunnskap om denne småbyen, så eg starta ut i feil retning. Eg oppdaga det fort, men det gjorde at eg kom fram eit femminutt for seint.

Aileen var ei triveleg dame tidleg i 70-åra. Og ho var litt skuffa over eigen innsats, mange hadde ringt inn og meldt avbud av ymse grunnar, nokre meinte dei hadde gjort det før, andre skulle ut i fila, eller det måtte vere med på hjortejakta som startar i dag. Og så er det alle dei som er «bjluge» også. Ho hadde venta mange over ti, men no var lista på rundt åtte. Men det er jo ikkje heilt ille det heller, og eg veit frå før at denne tida på året på ingen måte er perfekt for å drive feltarbeid. Dei meiner det er betre litt tidlegare på hausten, men det er kanskje berre nok dei seier – kjenner eg dei rett, finn dei sikkert på ei og anna «ekskjusa» da også.

Arlene har mange sysken, dei var 17, men no er det berre 11 som er i live, og mange av dei kan snakke litt norsk. Så første post på programmet i dag var å møte ein av desse, saman med ein «friend». Og begge kunne snakke norsk, men dei var kanskje betre på produksjon enn resepsjon, så det var litt tungt å få i gang ein skikkeleg samtale. Og når det butta imot, så slo dei lett over til engelsk. Men greitt nok, det er jo slik språket er her borte. «når vi prøver å snakke norsk, så er det 50-50 norsk og engelsk», sa den eine. Og det stemmer jo sikkert. Desse karane hadde opphav i Valdres, men Nordfjord og Setesdal var også ein del av den genetiske miksen. Etter eit par timar med triveleg prat, pkka eg saman utstyret mitt og takka for meg. Eg hadde ikkje ny avtale før klokka to, så eg returnerte til Glenwood for å få meg «middag». Og som sagt, eg er ikkje lommekjend her, så eg satsa på den einaste «etingplassen» som eg veit av her, Ginger Bread, og der hadde dei chili-suppe. Det både varma og metta. Og no forstår eg verkeleg konseptet i western-filmane med «stranger in town». Medan eg åt, kom det fleire bort til meg for å helse på og sjekke meg ut – ryktet om denne tullingen frå Noreg gjekk tydelegvis, og det vart mykje prating og lite mat-ro. Så hadde eg vore her for 150 år sidan, så hadde eg sikkert vorte rulla i tjære og fjør – om eg hadde vore heldig. Etter måltidet var eg ein liten snartur innom motellet for å snakke heim til gamlelandet før eg fekk møte Aileen og ein ny bror av henne, også denne gongen i Starbuck. Og igjen var det trivelege folk som likte å snakke norsk, men som også sleit litt med å ytre seg om dette og hint. Lettast gjekk det når dei kunne snakke om farming, det var tydelegvis eit domene der norsken framleis kunne duge. Og som sysken så var det rett som det var at dei «akkederte». Aileen fortalde også om hennar mest pinlege oppleving i Noreg, da ho skulle skryte av maten og sa at det var «jævlig godt». Ho trudde at «jævlig» betydde «veldig» (som det jo i denne samanhengen i og for seg gjer), og var ikkje klar over at det ikkje alltid utan vidare kan brukast i alle samanhengar. Artig!

Etter nye to timar var denne trivelege seansen over, eg pakka saman og takka for meg. Men før eg returnerte til motellet, ville eg gjerne gjere ein stopp på vegen – eg ville gjerne sjå Innherred-kyrkja. Sjølve kyrkja var ikkje så veldig aparte, ho såg ut som dei fleste kyrkjene i denne delen av verda. Men det var veldig rart å gå rundt på «gravplassen» og sjå alle desse kjende familienamna. Det var akkurat som å gå rundt på ein kyrkjegard på Innherad.

No i kveldinga er eg tilbake på rommet igjen, eg har litt skrivearbeid som må gjerast, og eg må også kopiere materialet før eg legg meg. Og så må eg ha meg litt «søppel», som verkeleg blir søppel. Eg har ein halv pizza frå i går ståande i kjøleskapet, og når eg først har mikro på rommet, opnar dette opp nye mulegheiter for prærielingvistikken. Og i natt får eg faktisk ein time ekstra – amerikanarane stiller klokka no. I morgon har eg ingen avtale før godt etter kyrkjetida, så eg vurderer seriøst å køyre til området rundt Campell og Doran for å finne den gamle gravplassen til Vuku-kyrkja (eller Vukku som dei stavar det her på prærien), der skal det vere to Hjelde-graver som eg gjerne vil sjå. Eg prøvde å finne denne plassen i fjor, men da gjorde eg alt for dårleg grunnarbeid og leita på feil kyrjkegrad, no har eg GPS-koordinatane. Det bør hjelpe. I tillegg vil eg også sjå innom Stiklestad-kyrkja.

Og slik gjekk ein ny dag her ute på prærien

Posted in Uncategorized | Comments Off on Laurdag 3. november 2018: Glenwood og Starbuck

Fredag 2. november 2018: Westby, Springdalen, La Crosse, Wanamingo, Glenwood, MN

Eg hadde ein aldri så liten uheldig start på dagen: vanlegvis vaknar eg i god til før seks, og eg må liksom stålsette meg for å halde ut fram mot sju, når frukosten blir servert her. Men i dag var klokka nesten åtte før eg vakna – det gjorde eigentleg godt, for jetlegen min sit framleis i kroppen, og eg søv ikkje så godt som eg vanlegvis gjer. Fem timar er kanskje OK, men over tid så er det litt i minste laget, sjølv for meg. Men no med åtte timar, så er batteriet full-lada, og det har eg også merka godt sidan eg ikkje plutseleg vart stuptrøytt no i dag.

Åkke som, så snart eg vakna, ringde eg ned til Larry igjen, eg vil gjerne samle litt meir data på han før eg reiser. Og Larry hadde alt kansellert andre planar for å kunne snakke med meg. Ein liten time seinare sjekka eg ut og reiste ned i Springdalen for å «lage» med han. Og som vanleg var Larry i storform, han dreiv og arbeidde litt i «mankeiven» sin, ei herleg blanding av fyrrom, vaskerom, kontor og snickarbod. Vi fann oss ein plass, og medan kaffien vart sett fram, starta vi praten. Det vart ikkje så veldig lang seanse, men tre kvart time er jo ein tre kvart time, og han hadde mykje å fortelje. Igjen så tok vi avskil, kvar gong eg takkar for meg, så trur eg at det er siste gongen, men det er ikkje så utruleg at vi kjem til å møtast igjen. Om eg ikkje kjem til Springdalen seinare, så har Larry planar om ein ny tur til gamlelandet. Om ikkje anna for å kose seg med den norske GPS-dama. For er det noko Larry har fått smaken på, så er det denne sødmefulle damestemmen som på kjærleg vis gir gode råd om kor ein skal sette kursen og kor ein skal svinge – «til høyre» og «til venstre», eventuelt «rett frem».

Etter denne seansen returnerte eg til Westby igjen for å ta avskil med «the Iversons», og som vanleg var også dette ei triveleg stund. Eg hefta ikkje lenge, men nok til at vi kunne ta avskil på skikkeleg vis. Deretter vart det ein liten svipptur innom giftståret Dregnes for å plukke med meg litt præriejuggel før eg reiste ned til La Crosse. Og er eg først i La Crosse, så er det jo eit must å sjå innom gitarsjappa hans Dave. Nærare paradis må det vel vere vanskeleg å kome: ein heil vegg til Gibson, ein til Fender, ein til Richenbacker, ein til Gretch, ein til Martin og to små til røkla. Eg skulle gjerne ha teke fram gullkortet til høgskolen og tømt heile sjappa, men eg besinna meg, som klokeleg er. Det vart med eit par t-skjorter og litt gitar-krims-krams, og gullkortet fekk klokeleg nok kvile i fred.

Neste stopp var Wanamingo i Minnesota, ein plass der det slo seg ned mange frå Stjørdalen. Eg hadde ingen avtale der, og eg hadde heller ingen planar om opptak, men dei gamle kontaktane mine Sigurd og Irene bur der, og da ville eg berre sjå innom. Men desse to er aktive, så dei var ikkje heime. Eg snakka med naboen, han hadde tydeleg aksent, men dessverre – denne karen var tysk, og ikkje norsk. Uansett, han var svært hjelpsam og kunne gi gode råd om køyrerute i rushtrafikken rundt Minneapolis ein fredag ettermiddag.

Turen vidare vestover gjekk fint, det var mykje trafikk og det gjekk til tider litt smått, men så snart eg nærma meg dei meir rurale stroka, gjekk det greitt unna. I ni-tida kunne eg kruse inn i Glenwood, og med god hjelp frå sweetheart-en til Larry, fann eg lett fram. No i kveld har eg snakka med kontakten min her – ho har ikkje så mange som ho litt optimistisk trudde, hjortejakta startar denne helga, og da er det merkeleg nok mange som prioriterer «hunting» framfor snakking. Dessutan er det nok nokre som er det Larry kallar for «bljuge». Men om det blir fort 8-10, og det er trass alt ikkje så ille. I kor stor grad dei kan snakke norsk, veit ein jo aldri, men det er jo lov å håpe.

Motellet er bra, og det har basseng heilt etter prærielingvist Jannes smak (så neste gong, Janne, så veit vi kor vi skal ta inn). No har eg bestilt og fått pizza på rommet, motellet har vaskerom, så eg vaskar klede, noko som var veldig bra sidan eg nesten har gått tom for klesskift (det var eit stort framsteg for prærielingvistikken å oppdage at ein kunne vaske «på råden», da treng ein ikkje ta med seg så mykje heimafrå). Og i morgon klokka halv ni skal eg møte kontakten min her i byen, så får vi berre ta det derifrå.

No i kveld er det klårt ver, men det er kaldt og sikkert kuldegradar. Men her på rommet er det godt og varmt.

 Og slik går ny dagan her i Minnesota….

Posted in Uncategorized | Comments Off on Fredag 2. november 2018: Westby, Springdalen, La Crosse, Wanamingo, Glenwood, MN

Torsdag 1. november 2018: Westby, Galesville

Ein ny dag med vakkert haustver her på prærien. I dag hadde eg invitasjon til å ete middag hos Larry «klukka halv ellve», noko som slik eg kjenner språket til Larry eigentleg betyr 11.30. Igjen brukte eg morgonen til ymse kontorarbeid, før eg i 11-tida starta prærieskonnerten min og gjorde unna eit par småærend i «Nordbyen» før eg køyrde ned i Springdalen. Og det er tydeleg at eg tek til å kjenne språket til Larry no – det var klokka halv tolv han venta meg. Geri hadde laga lunsj til oss, og vi småprata medan Larry viste fram det eine etter det andre, ei samling kassettar etter ei tante som kanskje kunne innehalde noko norskprat, ei singelsamling med fleire skattar, ikkje minst nokre gamle singelplater frå Sun records. Gery kunne også fortelje at dei hadde planar om å flytte, men det kom fram at det nok var mest ho som hadde slike planar – Larry hadde absolutt ingen planar om å reise frå Springdalen: så får vi sjå kor makta ligg der i heimen. I det minste så var dei begge samde om at Trump var eit «kålhuggu», og eg protesterte ikkje mot slike frilynde tankar.

Etter maten sa vi karane farvel, og vi stilte GPS-en inn på ei adresse oppe i Galesville, ein times køyring unna. Barnebarnet til Iversons er prest der oppe, og som prest kjenner han streke og svake sider til alle i kyrkjelyden – inkludert om dei kan snakke norsk eller ikkje. For å vere høfleg hadde Larry vore der oppe tidlegare for å få med seg ei messe, og for ein gongs skuld meinte han å ha hatt uvanleg stort utbytte av messa – for han hadde vorte introdusert for ein «norsker».

GPS-dama geleida oss gjennom nytt landskap, Larry protesterte litt fordi dette ikkje var den ruta han ville ha brukt, men igjen hadde han uvanleg stor moro av denne sjarmerande kvinnestemmen som sa at «om tre hundre meter sving til venstre», og mest stas var det korleis ho uttalte stadnamna her Galesville var for henne «galesville», og ikkje noko «geilsvill». Vi køyrde og prata og hadde det eigentleg veldig triveleg, og etter ein dryg time var vi framme.

Denne karen var solung, og han prata godt norsk. Kona var også halvt norsk, ho kunne ikkje snakke norsk, men ho forsto mykje, dessutan hadde ho høyrd dei fleste historiene hans frå før, som ho kunne lett følgje med i samtalen. Karen var ny for meg, men han kunne fortelje at han hadde møtt oss i kyrkja i Blair i 2010, så språket hans er eigentleg dokumentert alt. Og det er eigentleg bra, for i kaoset med opptak, kaffidrikking og eting av smultringar og krumkake, gløymde eg sjølvsagt å få han til å signere på at han vil ver med på dette. Etter ein lang prat «på engelsk og norsk», kom det også fram at han hadde gebursdag i dag. Vi får tru at vi ikkje «ruina» dagen hans heilt. Etter mykje prat og ein liten gallon mad kaffi, takka Larry og eg for oss, og igjen kunne Larry gle seg storveges over GPS-dama: slike kvinnfolk ville han også ha i bilen sin. Vi fann lett vegen ned i Springdalen, Larry og eg takka kvarandre for turen, og så kunne eg returnere til motellet. Eg hadde eigentleg tenkt meg til restauranten for å få meg litt mat, men parkeringsplassen var stinn av bilar, og eg fann da ut at det ville bli vanskeleg å få bord. Dermed vart det påssåmat på rommet, og det var heit greitt. No i kveldinga har eg snakka med Arlene i Glenwood, og ho har folk klare for litt prat – ho er usikker på om det er nordfjordingar, men det vil vi lett finne ut av. I kveld er siste dagen her i Westby, i morgon set eg kursen vestover. Eg må da stille innom Iversons igjen, og eg vil også gjerne recorde Larry litt, det er eit par ting eg vil ha nærare greie på. Så ventar ein ørliten tur innom Dave’s gitarshop i La Crosse (håpar eg), ein snartur innom Irene og Olaf i Wanamingo for å seie hei før eg durar vidare vestover til Glenwood. Eg har ikkje «ordra» overnatting der, det må eg få gjort før eg reiser herifrå.

Og slik gjekk den siste dagen her i Westby …

Posted in Uncategorized | Comments Off on Torsdag 1. november 2018: Westby, Galesville

Onsdag 31. oktober 2018: Westby, Skogdalen og Viroqua

I dag starta eg dagen med kontorarbeid. Sjølv om ein er borte frå jobb, så har eg jo e-post. Og har ein først e-post, så har ein også jobbsaker å gjere. Og eg hadde ikkje avtale med Larry før klokka eitt, så da har ein jo også litt arbeidsro. Eg har med meg eit lass med bøker i tru om at eg skal få tid til å lese alle desse, i tillegg til å krote ned ein artikkel eller to. Men eg bør no vere så gammal at eg veit at det ikkje går. Men det er vel med slike gode forsett at vegen til Helvetet er brulagt, har eg høyrd. Uansett, nokre e-postar fekk eg da tid til å svare på.

Etter å ha jobbe eit par timar, fann eg ut at eg skulle sjå meg litt rundt og særleg sjå på resultatet av flaumen for eit par månader sidan. Eg sette derfor kursen opp til den øvre Coon Prairie-kyrkja, og deretter nedover Skogdalen. I den øvre delen av dalen såg det da greitt ut, hoppbakken sto som før og det var mange golf-spelarar ute og svinga køllene sine nede på flata. Men etter kvart som eg kom nedover dalen, fekk eg sjå kva vatn kan gjere. Bekkefaret (for Skogdalskrikken er til vanleg ikkje anna enn ein liten bekk) var grave ut, åkrane lagt flate, delar av store trestammar, hus, takplater, bilar, innbu og anna skrap låg spreidd utover åkerlandet. Nede ved Skogdalskyrkja var det særleg ille, her var til og med gravstøttene kasta rundt og alt var eit kaos. Dette var kort sagt eit trist syn. Mange av farmane er sterkt skadde, og dei heldigaste slapp unna med kjellaren full av vatn. Og sjølvsagt dekker ikkje forsikringa dette.

Etter denne litt depresive turen returnerte eg til motellet igjen, der eg hadde ein svært så enkel påssåmat-lunsj – rundstykke og ost med cola til. I eitt-tida var eg nede hos Larry og henta han før vi køyrde opp til Archie, ein av dei trauste norskamerikanarane her i strøket. Også hos han hadde flaumvatnet teke seg til rette, og sjølv om basementet var fullt av vatn, hadde han god lunk i vedståven, så vi sessa oss rundt den. Eg rigga opp opptaksutstyret, medan verten trakterte dram. Sidan eg er sjåfør så måtte eg høfleg takke nei, men det er godt muleg at nokre edle dropar kan gjere susen når ein skal få ut litt fleirspråkleg data. For karane snakka etter kvart svært så livleg om dette og hint. Og etter kvart som stemninga steig, så fekk nok store delar av samtalen ikkje berre ein personsensitiv karakter, det vart ultrasensitivt. Og historiene låg eit par divisjonar over det eg som framvakstring og keeper på b-laget til Røra fotballklubb fekk høyre i garderoben frå back-rekka etter kamp medan dei rulla røyk og planla neste kark-kopp (b-laget til Røra var på den tida så dårleg at dei fleste måtte spele back, så dei fleste hadde mykje å melde). Så eg må nok dessverre klippe bort det meste før det blir presentert for sarte forskar-øyre. Etter at dramglasa (som var «vaksi store») var tomme, takka vi for oss.

Neste post på programmet var eit besøk til Gilman. Han har vi recorda mange gonger, men no står det ikkje særleg til med han, og han har hamna på sjukeheimen i «Værråki». Denne gongen fekk opptaksutstyret kvile i bilen, det viktigaste var rett og slett å møte han igjen og vere «friends» ei lita stund. Gilman var eigentleg i rimeleg god form, og han sette stor pris på å få snakke norsk igjen. Første gongen eg møtte han hadde han store planar (og draumar) om å få reise til Gudbrandsdalen og sjå staden der folka hans kom frå. «Kanskje nekste år», sa han da. Men så vart han altså sjuk, og draumen om ein tur over havet vart berre med draumen. Det kan vere ei påminning om at ein aldri skal vente for lenge med å gjere det ein verkeleg har lyst til å gjennomføre.

I vakkert Halloween-haustver køyrde eg Larry tilbake til Springdalen, deretter reiste eg opp til motellet og gjekk på restauranten for å få meg eit mål mat. Deretter forsøkte eg å arbeide litt, men framleis er eg på ingen måte meg sjølv. Det prinsippfaste B-mennesket Arnstein er frykteleg kveldstrøytt, og det var berre så vidt at eg orka å kravle meg over til senga, der eg sovna som ein (Arn)stein.

Og slik går nu dagan her i dette merkelege landskapet….

Posted in Uncategorized | Comments Off on Onsdag 31. oktober 2018: Westby, Skogdalen og Viroqua

Tysdag 30. oktober 2018: Westby, Orfordville

I dag gjekk startsskotet for feltarbeidet, så får vi sjå om det blir vellykka eller ikkje. Eg vakna heilt av meg sjølv i halv seks-tida; eg var frykteleg trøytt, men det var uråd å presse meir søvn ut av morgonkvisten. Så halv sju karra eg meg opp og gjorde meg klar for noko eg håpa skulle bli eit kvantesprang innafor prærielingvistiken.

Klokka åtte dukka Larry opp, og no var det oss to, ein Nissan SUV og asfalterte vegar som skulle eige det meste av dagen. Avtalen med Merlin var klokka eitt, og vi innsåg fort at sjølv med uvanleg mange kaffipausar ville vi ha veldig god tid. Highway 14 er kjend landskap, og GPS-dama losa oss igjennom det eine vegkrysset etter det andre. Og GPS-dama, ja; ho hadde verkeleg draget på Larry. Det var ikkje måte på kor han kosa seg over «sving av til høyre» og «følg vegen i 4 kilometer mot Blue Mound».  Kilometer var nytt for han, og uttalen av amerikanske stadnamn stod nok eigentleg til stryk. Men Larry syntest dette var heilt fantastisk og han ville også frykteleg gjerne ha ei slik dame i bilen sin. Prærieskonnerten tok oss på kjende vegar gjennom kjend landskap, etter kvart vart vegane litt mindre kjende, medan landskapet var det same, og til slutt var det meste ukjend – før Mt Horeb plutseleg dukka opp – joda, dette teikna jo litt bra.

Etter eit mål mat i Evansville kunne vi ein liten halvtime før tida parkere framfor huset til Merlin. Larry og eg gjekk fram og ringde / banka på, men det var ingen reaksjon. Vi opna ytterdøra og ropte inn, men det kom ingen svar. Sidan vi var så tidleg ute, tenkte vi kanskje at han var ute ein liten snartur. Vi rusla derfor tilbake til bilen igjen og tok ein runde for å sjå oss litt rundt i byen, og sidan detter er uvanleg fort gjort, var vi tilbake eit lite kvarter seinare. Vi køyrde same prosedyren med banking, døropning og eit lite Marlin-rop, men ingenting skjedde. Skulle dette altså vere ein bomtur, så ville det vere litt surt. Men snart kom det også andre og ville inn til Marlin. Eg hadde jo ein mistanke om at Marlin ikkje hadde tenkt å la dette gå for seg i hemmelegheit, men eg hadde ikkje i mine villaste fantasiar trudd at han ville stille opp med heile fire journalistar, i tillegg til ein observatør. Det einaste som mangla no, var Marlin. Vi fann ut at sidan han hadde kalla inn dette store pressekorpset til klokka eitt, så var det ikkje særleg sannsynleg at han hadde gløymd avtalen. Vi fann da ut at vi kanskje fekk leite etter han, og inne på soverommet fann vi han sovande i ein stol. Og no vakna han og var veldig klar for forsking. Eg rigga opp utstyret mitt medan Larry og Merlin varma litt opp med norsksnakking.

Joda å ta med Larry var ein god ide, for dei to kunne forstå kvarandre, sjølv om det kanskje ikkje var alt Merlin fekk med seg. Og samtalen flaut godt, med unntak at Merlin rett som det var hadde behov for å gje fyldige referat av samtalen til bladfykene. Og slik dreiv dei på ei god stund, Merlin og Larry.

Det tok si tid før pressekorpset var ute av døra og vi kunne få arbeidsro. Det begynte å takke for seg, men så kom Merlin på at ha hadde noko å vise fram. Så begynte dei å gå mot ytterdøra igjen, og da kom Merlin på at det var noko anna han dei måtte sjå, og slik sto det på ei heil stund. Men til slutt var den siste journalisten ute av døra, og da kunne endeleg forskinga fortsette. Men da var dessverre Merlin sliten no etter arrangementet, noko han ga klart uttrykk for. Eg prøvde å presse på litt for å få ut dei siste dråpene med data frå, men eg innsåg også at det kanskje er grenser for kor langt ein kan gå. Før vi reiste ville Merling, likt med mange andre her borte, lyst til å vise fram det norske «stoffet» som han hadde. Og det dukka opp fleire ting som Merlin meinte bestemt var frå gamlelandet. Her var reisekista til oldemora og ein gammal eikestol – at det kanskje ikkje veks så mykje eik i Biri var eit poeng eg ikkje løfta fram. Han ville også gjerne vise fram ei stor pappeske full av plastblomar. Og desse var tenkt brukt i hans eiga gravferd, her kan ein ikkje seie anna enn at Merlin er ein kar som tenkjer på alt.

Vi tok avskil og stilte GPS-en på Westby, og da venta det tre timar på «råden» i godt selskap. Og språkleg var turen av god, gammal «Ola var fra Sandefjord»-kvalitet, det gjekk på engelsk og norsk heile tida – men mest norsk. Vel framme i Westby tok vi avskil, og eg gjekk ned på restauranten for å få meg litt mat, og deretter satt eg å jobba litt på rommet til eg måtte melde pass for Ole Lukkøye.

Og slik går nu dagan på prærien …

Posted in Uncategorized | Comments Off on Tysdag 30. oktober 2018: Westby, Orfordville

Måndag 29. oktober 2018: Westby

Dette er liksom første dagen med «feltarbeid» – som ikkje involverte feltarbeid. I dag vakna eg i normal tid, litt over sju. Og eg hadde ein roleg morgon. Frukosten her på motellet er ikkje all verda, sjølv om dei no har fått seg pannkakemaskin(!) no. Ein kan trykke på ein knapp, og eit par minutt etterpå dett det ut to pannekaker på storleik med eit snuslokk. Ikkje rare greiene, men absolutt ei oppgradering. Og etter ein slik enkel frukost men ein kaffiskvett til, sette eg meg til å arbeide, inkludert å kontakte mulege informantar og andre hjelpesmenn. Igjen så ser det lovande ut med nordfjordingar i Glenwood-området, kontakten min der skal prøve å få noko på plass til neste helg. Eg kontakta også Merlin nede i Orfordville, og han var klar for ein ny runde alt i morgon. Og på bakgrunn av dette ringde eg Larry, og han er klar for å bli med på feltarbeid. Larry har vore med på dette mange gonger her i Westby-området, han snakkar same dialekten som Merlin (noko som er bra sidan Merlin sleit med å forstå den tilgjorte prærietrøndsk-dølamålet i fjor), så i morgon klokka åtte startar vi. I tillegg var det e-postar av ymse slag som eg måtte svare på, så litt over tolv kunne eg køyre opp til nordbyen for å stikke innom Borgens og få meg mat – som vanleg satsa eg på sikkerstikket kjøttkakur. Deretter venta ein tur innom Dregernes, dette var ein gong jarnvarebutikk, men no lever de av å selje norskamerikansk/prærieamerikansk juggel av ymse slag, noko som ser ut til å vere ein framifrå forretningside. Deretter sette eg kursen ned til Norskedalen, mest for å fornye medlemsskapet mitt der, men også for å sjå meg litt rund. Og som vanleg er det triveleg å kome tilbake til dette museet. Men ein liten spasertur der i området viser også korleis flaumen i august tok seg til rette. Alt av verdiar i form av gamle hus berga, men sjølve bekken og bekkedalen ser frykteleg trist ut. No arbeider dei med å sikre området for framtidige flaumar, vi får håpe at dei har lykka med seg.

I ettermiddag her eg vore ein tur til Viroqua (eller Værråki som det heiter her) for å investere i batteri og kablar av ymse slag; eg har snakke med dei heime, hatt meg «påssåmat», og no tek eg til å bli klar for nokre dagar i prærielingvistikkens teneste. I morgon klokka åtte startar Larry og eg ned til Merlin i Orfordville i det gamle Rock Prairie-settlementet, så får vi sjå korleis det går.

I heile dag har det vore vakkert ver her, og no i kveldinga skin månen og trøskemaskinene skranglar seg gjennom maisåkrane. For endeleg er jorda så tørr at dei vågar seg utpå med tungt maskineri.

Og slik går nu dagan her i Westby ….

Posted in Uncategorized | Comments Off on Måndag 29. oktober 2018: Westby

Søndag 28. oktober 2018: Eau Claire, Minneapolis, Westby

I dag hadde eg endelen ein litt roleg start på dagen, avtalen med Kristin var å møtast til frukost klokka 8. Og for å teste risikoviljen min la eg meg utan å stille vekkarklokka. Og det fungerte jo det, klokka kvart på åtte vakna eg heilt av meg sjølv og med god margin. Under frukosten dukka det opp fleire wilaistar som vi prata med, og vi hadde eigentleg eit par timar å fylle før vi måtte sjekke ut og kunne sette kursen mot flyplassen i Minneapolis. Kristin hadde som vanleg veldig mykje å gjere, så for henne var det neppe eit problem å fylle tida, og eg hadde også ting å gjerne, som å snakke med dei heime og sende e-postar/ringe til kontaktane mine ute på prærien. Og det er utruleg kor fort to timar går, særleg når ein også skal pakke. Klokka 11 møttest vi i resepsjonen, og der var det framleis wilaistar å ta farvel med, og ved nonsleite kunne vi endeleg laste opp bilen og ved hjelp av GPS-en stake ut kursen vidare vestover. Turen var svært så uproblematisk, og eigentleg mykje kortare enn eg hadde trudd – så eit gammalt prærieord er nok at godt selskap kortar turen.

På flyplassen tok Kristin og eg avskil, ho skal heim til styremøte og andre arbeidsoppgåver, medan målet mitt er avgrensa til å kome meg til Westby. Vegen vidare sørover var udramatisk; lite trafikk, vakkert ver og Beatles på radioen gjorde at eg utan problem kom meg sørover til Rochester og etter kvart på Interstate 90 som lett tok meg til La Crosse, og deretter Westby. Ein liten pitchstop i La Crosse for å skaffe seg «påsså», dvs. litt tørrmat høyrde også med. Den siste etappen av turen gjekk greit, men var også litt trist. Coon Valley, ein liten norskamerikansk småby på vegen til Westby, har vore råka av flaum no i haust, og framleis er dette veldig tydeleg. Vatnet sto fleire meter oppetter husveggane, og det vil nok ta lang tid før alle spor etter dette er sletta. Rett nok var vegen farbar no, men dette var eit isolert område men det sto på som verst. Og forsikringa til folk tek ikkje ansvar for slikt. Kort sagt, så er dette ille.

Vel framme i Westby tok eg inn på trauste Old Towne Inn, det er ikkje akkurat Hilton, men det får duge for nokre netter. Rommet er greitt nok, sjølv om eimen av eksotisk matlukt i gangane er sterk, ein kan berre trøyste seg med at sjølv om indisk mat er ille nok, så hadde det sikkert vore verre med stank av sur lutefisk.

Klokka sju hadde eg avtale med Larry, Geri, Ron og Sandra på restauranten her, og det var som vanleg veldig triveleg å møte dei alle igjen. Og tradisjonen tru satsa eg på «walleye», noko som var eit godt val. Etter eit par timar reiste dei alle kvar til sitt, eg tusla på rommet, og så mykje meir er det vel ikkje å berette.

Og slik går nu dagan på prærien …..

Posted in Uncategorized | Comments Off on Søndag 28. oktober 2018: Eau Claire, Minneapolis, Westby

Tysdag 23. til laurdag 27. oktober 2018: Halden, Minneapolis, Menomonie, Eau Claire

Så vart det altså amerikatur også i år, denne gongen i form av konferanse i Wisconsin og deretter ei vekes tid med feltarbeid her i området. Og som vanleg bør dette bli moro!

Etter litt panisk pakking måndagskvelden kom eg meg opp i rett tid tysdags morgon, vart henta av drosje til rett tid og kom meg på toget nordover. Drygt to timar seinare var eg framme på Gardermoen, og der venta også Kristin, så dei neste dagane er det altså vi to som denne gongen må ta ansvar og flytte forskingsfronten vidare. Flyruta vår var Oslo – Amsterdam – Minneapolis, og flyreisa var som dei fleste flyreiser bruker å vere: kjedeleg. Det einaste som sette litt spiss på det, var at det var uver i Amsterdam med fleire stengde rullebanar, noko som førte til forsenkingar, og eit lite augneblink tenkte vi at vi kanskje ville kome for seint til amerikaflyet, men alt ordna seg heldigvis. Så seint på ettermiddagen lokal tid landa vi i Minnesota, kom oss problemfritt gjennom kontrollane, og etter litt om og men fann vi også fram til det som skal vere prærieskonnerten vår nokre dagar framover.

Vegen gjekk så austover, til Menomonie, ein liten by på vegen der vi hadde tinga motell. Og turen gjekk problemfritt, særleg når ein tek med i reiknestykket at vi i vanvare køyrde utan lys halve vegen. Men etter at mange hadde blinka til oss, fann eg i jungelen av knappar og brytarar fram til lysbrytaren. Da gjekk det opp for meg at joda, eg ser kanskje ikkje like godt som i ungdommen, men det vare heldigvis ikkje så ille som eg trudde det var. Motellet var OK, vi gjekk på Mækkern (som ungdommen heime kallar McDonalds) og fekk oss litt præriemat, og jetleggen meldte klart og tydeleg ifrå om at no ville Jon Blund gjerne overta.

Da vi samla oss i frukostsalen onsdags morgonen var vi raskt i foredrags-modus, vi jobba litt før vi pakka saman og sette kursen vidare mot Eau Claire. Dette er ingen storby, rundt 60.000 bur her, og vi fann med god hjelp frå GPS-en lett fram. Og resten av dagen gjekk vel eigentleg med til å koke saman foredraga våre, berre litt forstyrra av at gamle kjenningar dukka opp for å sjekke inn.

Torsdagen var første konferansedagen, og da vart vi henta på hotellet av ein studentassistent som fotfølgde oss heile vegen fram til campus. Som sagt, Eau Claire er ingen storby, men likevel kom guiden vår godt med sidan det var mange bygg på universitetsområdet. Programmet var interessant, sjølv som eg siste foredragshaldar lett fall i tankar på kva eg skulle bidra med. Og det var stunder eg var freista til å gjere store endringar, mest da danskane ga ein grundig gjennomgang av korleis ein skulle operasjonalisere omgrepet flyt, noko eg også skulle innom – men på ein heller lettbeint måte. Likevel innbiller eg meg at presentasjonen min om språkendringar hos den siste gjenlevande informanten til Haugen gjekk rimeleg bra. Eg forsto også at materialet mitt er nokså unikt, og det var nok helst det som berga det heile. Deretter braut vi opp og sette kursen tilbake mot hotellet. Kristin og eg fann oss ein restaurant og fekk oss litt mat før vegen gjekk rett på hotellrommet for å snikre på foredraget.

Vi vart sjølvsagt ikkje ferdige torsdagskvelden, så klokka fem fredagsmorgonen var det berre å karre seg opp for å fortsette arbeidet, og vi hadde lite å gå på for vi var dei første som skulle i elden. Det er vel kanskje ei overdriving å seie at alt vi la fram var fullstendig gjennomarbeidd på alle vis. Men samstundes er dette ein workshop der ein må ha lov til å leggje framlitt  halvfabrikata, og responsen vi fekk indikerte at vi ikkje er heilt på ville vegar: dette bør det bli ein artikkel av. Etter dette kunne eg slappe av og ha fokus på det dei andre la fram, og det var mykje interessant å få med seg.

Etter at programmet var over, var det ein kort pause før vi alle gjekk på ein Thai-restaurant for å ete saman. Og det var nok ikkje utan grunn at denne staden skal ha rykte for «slow service». Men i godt lag er det kanskje ikkje så ille å måtte vente ein time for å få servering. Og om ein var så overmodig at ein tømde ølflaska si medan ein venta, så har ein jo berre seg sjølv å takke for at det vart berre tørr-eting når maten endeleg stod på bordet. Etter dette veldig etterlengta måltidet gjekk Kristin tilbake til rommet sitt for å førebu presentasjonen sin dagen etter, medan eg slo lag med gjengen som ville leske strupen før sengetid. Igjen var det triveleg selskap, men no er eg definitivt i den alderen at ein sett veldig stor pris på å prate, men dette skulle vise seg å bli svært krevjande for ein gammal artillerist sidan dei som dreiv denne utestaden tydelegvis meinte at høg musikk er nok som må til for å skaper veldig god stemning. Så det vart eigentleg tidleg kveld; både kombinasjonen vanskeleg kommunikasjon og ikkje minst jetleg må ta det tunge ansvaret for det.

Laurdagen var siste konferansedagen, og det er jo alltid litt vemodig å vite at «ein liten dans tek snart slutt», for som sagt, dette har vore både triveleg og lærerikt. Programmet gjekk etter planen, Kristin presenterte posteren sin, og til slutt vart staden for WILA 10 «avslørt»: Halden. Det betyr at vi har ein aldri så liten jobb å gjere heime på butikken før vi skal ta imot denne gjengen igjen.

Elles må det også seiast at WILA utan Janne til stades ikkje er heilt WILA. Det var ho som starta dette, og utan henne hadde WILA aldri vorte WILA slik vi kjenner det i dag. Vi ser derfor alle fram til WILA 10 med Janne på plass igjen.

Etter konferansen sette nokre av den harde kjernen kursen mo Ager-huset, det som ein gong var heimen til den norskamerikanske redaktøren, forfattaren og østfoldingen Waldemar Ager. Der venta to pensjonerte universitets-filologar på oss, og dei viste oss rundt og fortalde om livet til denne markante personlegdommen. Som så mykje anna er dette eit dugnadsarbeid drive av ivrige frivillige. Dette var på alle måtar «money for value». Det var også interessant å høyre at dei no prøver å kople erfaringane til Ager opp mot korleis det er å vere innvandrar i dag. Neste år er det 150 år sidan Ager vart fødd, og det skal markerast med mange arrangement her, og det er nok ikkje urimeleg at det blir gjort eitt eller anna i Østfold også – Ager vaks jo trass alt opp på Gressvik. Vi avslutta det heile med ein tur opp til grava til Ager. Og han hadde lenge godt selskap på denne kyrkjegarden, berre eit steinkast unna vart også Marcus Thrane lagt til kvile, rett nok ikkje til evig kvile – i 1949 vart han greven opp og lagt ned på Vår frelsers gravlund i Oslo. Og sidan Thrane insisterte på å bli lagt i ei umerka grav i Eau Claire, så får vi berre håpe på at det er rett mann dei flytta ….

Etter denne danningsreisa returnerte vi til sentrum igjen før vi igjen samla oss for eit siste WILA-måltid. Vi hadde ikkje bestilt bord, og det var kanskje bittelitt dumt, men ein kjem langt med tolmod, og til sist fekk vi både bord, mat og drikke. Og det var vel eigentleg alt som skjedde denne siste dagen på WILA 9

Å slik går nu dagan ….

Posted in Uncategorized | Comments Off on Tysdag 23. til laurdag 27. oktober 2018: Halden, Minneapolis, Menomonie, Eau Claire