Fredag 4. november 2016: Stevens Point, Iola; WI, Marshall; MN

Dette skulle bli ein svært så lang dag med mange ulike ingrediensar, som feltarbeid, lang transportetappe, toppa med drama av ypperste merke. Eg hadde av ein eller annan grunn ei litt uroleg natt, eg sovna seint, sov uroleg og vakna tidleg – anten er det jetleggen som framleis sit i kroppen, elles så er det berre at eg tek til å bli ein gammal gubbe. Eg håpar jo det første, men må jo også innsjå at det siste også godt kan vere tilfellet. Litt av grunnen til denne nattlege uroa var nok også at eg hadde lagt igjen telefonen min (med vekkarklokke) i bilen, men var for trøytt til å orke meg ut for å hente han, og da var eg i tillegg litt redd for å sovne av. Vi starta dagen med samling på kafeen der vi skulle ete frukost, og på ny vart det traktering som burde dekke kaloribehovet – om ikkje næringsbehovet for fleire dagar framover. Deretter kontakta eg Dale igjen, det ville vere avgjerande for om vi i det heile skulle reise tilbake til Iola igjen, eller om vi skulle fortsette direkte inn i Minnesota. Men Dale skuffar ikkje, på ny hadde han hosta opp nokre informantar til oss. Vi fekk derfor i all hast pakka sakene våre og sjekka ut frå dette eigentlegveldiggodtundermiddelsgode motellet og sett kursen nordaustover.
Dale venta på oss ved Main Street i Iola, og etter å ha teke ein titt på røslege Vidar (ein trestatue av ein viking med øks og ski), fortsette vi til ein privat institusjon for å møte ei dame på 101 år. Planen var eigentleg å besøke henne i går, men da hadde ho vore forkjøla; framleis var ho litt skranten, men formen var tydelegvis betre no. Og no var ho veldlig glad for at vi kunne kome, ho hadde vore redd for at det ikkje vart noko av «visiten» sidan ho hadde meldt avbod. Vi gjorde ein liten times opptak med henne, ogs sjølv om ho nok var litt svak og halvlåg i stolen, så var det tydeleg at ho likte dette. Og det står heller ikkje å nekte for at trass i alderen, så var dama svært så forfengeleg. Vi hadde med fotokamera, og da vill ho ha «portrett» av seg. Vi tok nokre plater, men ho var på ingen måte nøgd med resultatet. Derfor måtte vi prøve igjen, og denne gongen hadde ho ordna litt på håret og endra positur. Dette bildet var ho ikkje så aller verst nøgd med, men så oppdaga ho at ho ikkje hadde tennene på plass. Dermed vart dette fiksa, og denne gongen fall alle pikslane til ro på ein slik måte at ho meinte resultatet var presentabelt. Vi takka for oss (noko som var ein omstendeleg prosess sidan ho gjerne ville prate meir) og følgde Dale opp til nestemann, ein sprek «trondhjemmer» godt oppe i 80-åra. Dette karen hadde utvandra saman med foreldra rett etter krigen, han kunne vise til ein lang og ærerik idrettskarriære både som fotballspelar og skihoppar, og han hadde også på andre måtar klart seg godt. No var han ein snartur oppom Iola for å sjå etter litt før han i morgon startar sørover igjen. Dette var ein svært vital og aktiv kar, og når han var frå sjølve Trondheim, hadde jo han og Alex litt å prate om. Medan vi var der, tok det også til å tikke inn meldingar frå Hendricks: kontakten vår der ville lett kunne klare å skape saman nokre folk, han sendte ei namneliste på rundt 20, og han skulle også arrangere heile seansen. Dersom dette held, så er det berre fantastisk! No var det også klart at vi berre måtte til Hendricks! I 2-tida braut vi opp, da var det tid for å begynne å tenke på vegen vidare vestover, det er jo trass alt over 60 norske mil til Marshall, der vi tenkte å overnatte. Men først måtte vi ha mat, og da stakk vi innom restauranten på andre sida av gata frå i går, og der var det meir enn nok av feittrik mat å velje frå. Medan vi satt der, tok det til å ry inn med godt vaksne karar som benka seg rundt disken og ville prate litt medan dei tok seg ein kaffikopp. Dei lurte på kven vi var, og da måtte vi jo fortelje kor vi kom frå. Det viste seg da at det var fleire av desse som kunne litt norsk, og ein av dei var faktisk veldig god. Dette betyr jo at det også i framtida må vere muleg å gjere meir feltarbeid her – om det da blir ein ny tur….
Men vi hadde ikkje stunder til å hefte så veldig her, for vi skulle forflytte oss til Marshall før vi kunne ta kvelden. Kari og eg starta, og dei tre andre kom etter, vi fann ut at det ville vere umuleg å drive kolonnekøyring heilt fram uansett. Det er ikkje så veldig mykje å seie om bilturen, å køyre bil på prærien er ikkje så veldig utfordrande – det meste går jo rett fram. Det einaste som kan skape spenning, er dyr av ymse slag – særleg skal ein ha respekt for hjort. Men det gjekk bra, vi kom oss gjennom tvillingbyane og ut på den amerikanske landsbygda, mil etter mil. Utpå kvelden kunne vi endeleg sjå Marshall som eit slags Soria Moria i den mørke, men måneklare natta; utan vanskar kunne vi også finne motellet – eit motell av den vanlege sorten, men litt oppgradert samanlikna med det vi hadde i Stevens Point. Sidan dei andre var eit stykke bak oss, gjekk Kari og eg over gata for å få oss ein matbit, eller kanskje rettare, ei usannsynleg komprimert samling av kaloriar. Vi veit jo at fries er steikt i feitt, men det treng jo strengt teke ikkje vere slik at dei er feittet skal renne av dei. Medan vi pakka i oss desse bombene, ringde Alex og kunne melde at også dei var framme, men også at det var eit elefant-stort problem – han hadde mista ryggsekken sin med pass og alt han hadde med av elektronisk utstyr. Og dette er jo krise. Ein ting er at det utan dette utstyret blir meir tungvint å sikre materialet vi samlar, men det verste er dette med pass, for det treng han for å kome heim. Før eg gjekk til ro, sjekka eg bilen for å sjå om sekken hans var der, men det var han sjølvsagt ikkje. Dette er på ingen måte moro, vi får håpe det ordnar seg. I ein «always look at the bright sides of life»-tradisjon kunne vi i det minste glede oss over at det i morgon er lina opp nokså mange meir eller mindre språkmektige i Hendricks, eg håpar at det blir bra.
Og slik går nu dagan …

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *